Coś o Nas

Poraża mnie głupota ludzi, którzy nawet w obliczu konfliktu zbrojnego w naszej części Europy znajdują sposobność do dzielenia narodu polskiego. Czy to stało się naszą specjalnością?

Zaczęła się licytacja pod tytułem: kto będzie bronił ojczyzny? I to właściwie z wykrzyknikiem obok pytajnika. I z przytykiem, z wielkim karcącym palcem wskazującym w kierunku tych czy owych, którzy tego kraju nie zamierzają bronić. Zdaniem oczywiście karcących nie zamierzają. Bo przecież tak naprawdę nie wiadomo kogo wskazać, kogo już dziś, w czasie pokoju uznać za dezerterów. Jeszcze tego brakuje nam, żebyśmy stworzyli sobie raport mniejszości (Minority Report - amerykański film science fiction) i przed dniem próby osądzali ludzi, arbitralnie uznając kto jest a kto nie jest gotowy oddać życie za Polskę. Tymczasem nawet w ogólnokrajowych stacjach telewizyjnych można usłyszeć opinie, że to "narodowcy" będą budować szaniec, który powstrzyma napadającego na nas wroga. Jednocześnie dyskredytuje się rzekomo kosmopolityczną młodzież i ludzi w średnim wieku, dla których ponoć najważniejszy jest pieniądz a nie wyższe wartości. W pierwszej chwili budzi się we mnie głos oburzenia, który krzyczy, że to nie ci co na sztandarach noszą hasła będą walczyć za kraj, ale wykształceni ludzie, którzy mają o co walczyć i kogo bronić - zakorzenieni w tej ziemi poprzez znajomość naszej wspólnej kultury i historii. W drugim odruchu pomyślałem, że gdybym na tym skoncentrował niniejszy wywód, zagrałbym w tę durną grę "kto będzie bronił ojczyzny?". Prawda jest taka, że są dwie możliwe odpowiedzi na to pytanie. Pierwsze to: a kto to wie? Ale odpowiadanie pytaniem na pytanie w tym wypadku donikąd nie prowadzi, więc zaserwuję inną odpowiedź. Bronić kraju będzie ten kto w nim zostanie, a raczej ten kogo wojna w nim zastanie. Każdego kraju, nie tylko Polski. Przyparty do muru się broni i tylko to jedno jest pewne. Nikomu nie wolno dzisiaj wytykać palcem tych, którzy w ich opinii są tchórzami, bowiem dzień próby jeszcze nie nadszedł. Gdybyśmy szli innym tokiem, to może trzeba by było wszystkich chłopów uznać za potencjalnych zdrajców i oportunistów, którzy zginają kark przed każdym władcą, cofając się pamięcią do poprzednich stuleci. Ale przecież chłopi to już nie chłopi tylko rolnicy i już przed nikim karku nie zginają. Powoływanie się z kolei na to, że walczyć będą wierni postaciom takim jak płk Kukliński, że tylko ci nie opuszczą płonącego budynku zwanego ojczyzną, wywołuje złośliwy uśmiech na mojej twarzy. A właśnie taką opinię wczoraj usłyszałem. Tak jakby Kukliński nie wyjechał (czy jak kto woli "nie uciekł") na zachód jesienią 1981r. wraz z całą najbliższą rodziną. 

Zatem według mnie walczyć w czasie wojny będą ci, którzy będą walczyć. Może brzmi to jak konstatacja przepisana z jakiegoś graffiti, ze ściany w publicznym szalecie albo zapożyczona z kiepskiego serialu, ale tylko ona jest dzisiaj stuprocentowo prawdziwa i niepodważalna. Dla przeciwwagi usłyszałem również wczoraj panią w starszym wieku, która jak rozumiem zajmuje się edukowaniem młodych, opowiadając o czasach II wojny światowej. Ona z niezachwianą pewnością twierdzi, że mylą się ci, którzy co do młodzieży wyciągają pochopne wnioski o ich zdegenerowaniu patriotycznym i zawładnięciu ich umysłów hedonizmem. Uważa, że młodzi będą bronić kraju, kiedy przyjdzie pora, niezależnie jakie teraz opinie sami wygłaszają. Czort wie co tam sobie myśli, ta nasza młodzież. Będzie jak będzie - znowu najmniej skomplikowana sentencja Co zrobić, skoro nikt nie zna przeszłości nie wie jak kto się zachowa. Jednocześnie sprzeciwiam się kategorycznemu krytykowaniu tych, którzy dziś zarzekają się, że spakują rodzinę i wywiozą ją do bezpiecznych stron, z dala od wojny w kraju. A może potem wrócą sami i będą bronić kraju? Pod warunkiem, że będzie czego bronić, że nie spotka nas wojna nuklearna. 

Tym nieoptymistycznym akcentem kończę niniejszy wpis.

MB

Nienawidzę cię Polsko, Nie lubię już Polski - nie jeden tak ma

"Kolejna zima a śniegu nima" 

Dawno już nie pisałem na blogu, więc napiszę coś teraz - ot, aby nie stracić z tym miejscem kontaktu. A żeby nie było to zwykłe ćwiczenie palców, niechaj będzie wpis o czymś i to o czymś może nie całkiem byle jakim. 

Parę miesięcy minęło od premiery ostatniej płyty Czesława, który śpiewa. Czy ktoś z was zauważył kontrowersje jakie wywołał utwór "Nienawidzę cię Polsko"? Nie? To może zauważyliście, że niektóre media starały się pobudzić napięcie wokół słów tej piosenki i samego wykonawcy (autorem tekstu jest kto inny, pewien poeta jeśli się nie mylę). Przez jeden dzień obserwowałem te nadymane starania kilku telewizyjnych kanałów informacyjnych oraz gazet, którym zdało się, że chwyciły temat, który przyciągnie gawiedź. Przyciągnął? Widać mnie jednego tak, ponieważ akurat chyba nic lepszego nie miałem do roboty. W każdym razie dzięki temu wysłuchałem nowych utworów Cześka-śpiewaka i to przynajmniej kilku z nich z przyjemnością. "Nienawidzę cię Polsko" ma mocne brzmienie, teledysk też nie pozostawia człowieka obojętnym, ale przede wszystkim tekst ma przesłanie i nie jest miałkim bełkotem o miłości, który nader często dzisiaj otrzymujemy w każdym miejscu gdzie gra muzyka - poza filharmonią. W każdym razie szoku nie doznałem, ale jakieś emocje podczas słuchania Czesława wystąpiły. Pod wpływem dramatycznych doniesień z TVN-u czy innego Polsatu szybko przetrząsnąłem parę portali, gdzie mogłyby toczyć się zażarte dyskusje na temat tego rzekomo znieważającego polskość paszkwilu i... Nie znalazłem. To znaczy echo było płytkie i szybko przebrzmiało. Bo niby czemu miałoby być inaczej? A może szukałem nie tam gdzie należy? Jednak jeśli rzeczywiście nie był to temat tak gorący, jakby chcieli dziennikarze, to nic mnie w tym nie zdumiewa. Wszak tekst jak tekst, szczera wypowiedź artysty, tyle że skłania do zadumy. Więcej hałasu chyba jednak wywołało wykorzystanie symbolu Solidarności w samym teledysku. Przez chwilę wideo klip był nie dostępny na Youtube, ale wrócił jako oficjalny obraz do utworu, a to uważam za dobrą rzecz. Satyra, zwłaszcza mądrzejsza niż głupsza, ma prawo używać symboli wprost. 

Prawie dwadzieścia lat temu Kazik Staszewski nagrał piosenkę "Nie lubię już Polski". W niej też o coś chodziło, przesłania nie zabrakło. Ciekawe czy wówczas wywołało to zamieszanie wśród osób zbyt poważnie traktujących patriotyzm lub starających się wyglądać na gorliwych obrońców ojczyzny? 

Myślę, że każdy kto rozgląda się wokół siebie, kto nie tylko gapi się na świat, ale go przetrawia, choć raz w życiu mógłby powiedzieć "mam dość Polski". Ja również. Mógłbym to powiedzieć i parę razy już mówiłem. Tak bez ogródek, jednocześnie bez szargania tradycji, bez ścinania Orłowi głowy wraz z koroną. Tak po ludzku, bo kraj to także ludzie i też można go czasem nie lubić, a niekiedy nienawidzić. Mimo to wciąż tu jestem, od 31 lat. Nigdy nie wyjechałem na stałe, choć okazje ku temu były. Pierwszy raz nie wyjechałem gdy miałem 13 lat. Wtedy kierunkiem miała być Anglia, w czasach sprzed akcesji do Unii, kiedy jeszcze nie ruszyła wielka fala nowej emigracji zarobkowej. Nie ruszyłem się z ojczyzny z różnych powodów, nie wykluczam, że którymś na ich liście była niechęć - nazwijmy to wprost obawą - do opuszczania na dłużej tego co znam. Drugi raz nie wyjechałem gdy zaczynałem studia i później też nie wyjeżdżałem nawet do wakacyjnej pracy, choć wielu znajomych robiło to co roku. Nie musiałem, to jeden z powodów, nie czułem potrzeby, to drugi i wreszcie najważniejszy to pozostawanie w kraju kobiety, którą darzyłem najsilniejszym uczuciem. Ona dla mnie nie wyjechała do Izraela i po dziś dzień jesteśmy razem, więc wszystko ułożyło się jak trzeba. Nie wyjechałem po studiach, a ni nigdy później nie opuściłem kraju na dłużej niż tygodnie, po żadnym z kolejnych etapów życia. Co jakiś czas rozmyślam nad wyjazdem, nawet parę lat temu ułożyłem sobie plan, zakładający podróżowanie i zmienianie miejsca stałego pobytu co pięć-dziesięć lat, a jednak wciąż tu jestem. W Polsce. W tej takiej owakiej Polsce, której brakuje tego i owego, przez co niekiedy wygląda jak wysłużona lalka, co to nóżkę dawno zgubiła i niekiedy jej głowa odpada. Może jestem tu, gdyż wiem, że nawet amerykańskiej Barbie główka czasem może odpaść? Może dlatego, że te łany, te pola... Nie, nie, bez kpin! Naprawdę te doliny, te rzeki, to drzewo szumiące - może niekoniecznie wierzba - to siedzi w człowieku i wyleźć nie zechce, choćby patrzyło się na podobne atuty w innych krainach. Widziałem parę krajów i większość z nich podobała mi się zrazu. Przy drugim spojrzeniu jednak zza "cudów" wypełzała "reszta". Tak naprawdę zawsze wypełza coś znajomego... taka owaka Polska. Skoro więc wszędzie jest trochę tego gorszego, to przecież równie dobrze można to znosić we własnej ojczyźnie. Kazik Staszewski też nigdy nie wyjechał na stałe, pomimo że trudno znaleźć bardziej krytycznego rodaka, który od dziesięcioleci pastwi się nad tępotą, marnością, przykrością i brzydą. Chyba na tym polega oświecony patriotyzm, że się JEST, że się TRWA, ale nie bezkrytycznie. Niech powstają takie piosenki, w których nawet ostrym słowem uczucie do kraju będzie wyrażone, niech piszą poeci wiersze za przykładem Tuwima, abyśmy myśleli nad tym co mamy, a co mieć moglibyśmy. 

MB

11 listopada bajkowo

Nieposkromiona jest moc spotów telewizyjnych. Oto dopiero co przedstawiono nam nowy film promujący Polskę za granicą, a już możemy odnaleźć w naszym społeczeństwie wzorujących się na jego bohaterach fanów. Wczoraj w Warszawie ruszył pochód. Marsz był to szczególny, bowiem wśród jego uczestników dostrzegłem neorycerzy. Abyśmy razem mogli zastanowić się nad tym fenomenem, konieczne jest przypomnienie sobie części spotu promocyjnego od 35 sekundy tegoż nagrania. 

Widzimy tam jak zakuci w zbroję wojownicy stają naprzeciw siebie po środku stołecznej ulicy - której, tego nie możemy być pewni, gdyż twórcy nieszczególnie dbali o dokładne odwzorowanie miasta, za to przyłożyli się do baśniowej atmosfery. Poprzedniego późnego popołudnia przez tę samą metropolię, z tymże już realną w całej rozciągłości, również przewalili się wojowie. Ich twarze skrywały maski niczym przyłbice, ich ciała przyobleczone w zbroje utkane z syntetyków "made in China", w ich rękach broń naprędce sklecona lub z gawry zawczasu przywleczona. Z naprzeciwległej strony w godniejszym i jednolitym rynsztunku stanęły oddziały porządkowe, niby milicji średniowiecznej, z pałkami, tarczami i w hełmach. Pomiędzy nimi starali się obronić pozycje rozjemczy wysłannicy RN - czyli Rycerstwa Narodowego (choć inni twierdzą, że Ruchu Narodowego) - na czas przedwyborczy nie zajmujący stanowiska po żadnej ze zwaśnionych stron; ktoś mógłby nawet dać wiarę, iż były to wojska od zawsze neutralne. 

W powietrzu wisiała zapowiedź otwartej bitwy, do której zgodnie z tradycją dojść musiało. I doszło. Zamaskowani rycerze porwali się do ciskania płonącymi żagwiami, klątwami oraz wszystkim co zdołali udźwignąć. Z szeregów oddziałów przeciwnych odpowiedział barwnym jadem smok na kołach, mocząc wszystkich dookoła, aby potem można było pomazanych odnaleźć w tłumie. Ci pierwsi, chcąc dorównać wrogowi uzbrojeniem, poczęli rwać z ziemi stalowe przedmioty, niczym rzesza królów Arturów swe Ekskalibury ze skał. Widziano jak kilku szło ławą z uliczną tablicą w zastępstwie tarczy, na której widniały białe strzałki skierowane w różne kierunki, jakoby było to symboliczne przedstawienie ich wewnętrznego rozdarcia ideowego - kędy pójść narodzie młody? Nie na lewo, byle nie na lewo! - odpowiadał siedzący na ramieniu jednego z nich mały winniczek. Straty ponieśli również skrybowie i kronikarze Rycerzy Narodowych. Widać ślepa furia nie oszczędza nikogo na swej drodze, nie rozróżniając barw plemiennych. Zwłaszcza w ciemnościach przedwieczerza. 

To chyba inspiracja spłynęła na wczorajszych manifestantów z całkiem, w mym odczuciu, udanego spotu promującego Polskę. Szkoda tylko, że przez najbliższy dzień czy dwa to zupełnie inne nakręcone kamerą sceny nasz kraj będą światu przedstawiać. 

A jako uzupełnienie jeszcze artykulik wzmiankujący o innych kronikarzach poturbowanych w czasie warszawskiego marszu http://niezalezna.pl/61329-zamaskowani-bandyci-bili-wszystkich-ucierpieli-dziennikarze-i-straz-marszu-niepodleglosci-wide