Coś o Nas

Poraża mnie głupota ludzi, którzy nawet w obliczu konfliktu zbrojnego w naszej części Europy znajdują sposobność do dzielenia narodu polskiego. Czy to stało się naszą specjalnością?

Zaczęła się licytacja pod tytułem: kto będzie bronił ojczyzny? I to właściwie z wykrzyknikiem obok pytajnika. I z przytykiem, z wielkim karcącym palcem wskazującym w kierunku tych czy owych, którzy tego kraju nie zamierzają bronić. Zdaniem oczywiście karcących nie zamierzają. Bo przecież tak naprawdę nie wiadomo kogo wskazać, kogo już dziś, w czasie pokoju uznać za dezerterów. Jeszcze tego brakuje nam, żebyśmy stworzyli sobie raport mniejszości (Minority Report - amerykański film science fiction) i przed dniem próby osądzali ludzi, arbitralnie uznając kto jest a kto nie jest gotowy oddać życie za Polskę. Tymczasem nawet w ogólnokrajowych stacjach telewizyjnych można usłyszeć opinie, że to "narodowcy" będą budować szaniec, który powstrzyma napadającego na nas wroga. Jednocześnie dyskredytuje się rzekomo kosmopolityczną młodzież i ludzi w średnim wieku, dla których ponoć najważniejszy jest pieniądz a nie wyższe wartości. W pierwszej chwili budzi się we mnie głos oburzenia, który krzyczy, że to nie ci co na sztandarach noszą hasła będą walczyć za kraj, ale wykształceni ludzie, którzy mają o co walczyć i kogo bronić - zakorzenieni w tej ziemi poprzez znajomość naszej wspólnej kultury i historii. W drugim odruchu pomyślałem, że gdybym na tym skoncentrował niniejszy wywód, zagrałbym w tę durną grę "kto będzie bronił ojczyzny?". Prawda jest taka, że są dwie możliwe odpowiedzi na to pytanie. Pierwsze to: a kto to wie? Ale odpowiadanie pytaniem na pytanie w tym wypadku donikąd nie prowadzi, więc zaserwuję inną odpowiedź. Bronić kraju będzie ten kto w nim zostanie, a raczej ten kogo wojna w nim zastanie. Każdego kraju, nie tylko Polski. Przyparty do muru się broni i tylko to jedno jest pewne. Nikomu nie wolno dzisiaj wytykać palcem tych, którzy w ich opinii są tchórzami, bowiem dzień próby jeszcze nie nadszedł. Gdybyśmy szli innym tokiem, to może trzeba by było wszystkich chłopów uznać za potencjalnych zdrajców i oportunistów, którzy zginają kark przed każdym władcą, cofając się pamięcią do poprzednich stuleci. Ale przecież chłopi to już nie chłopi tylko rolnicy i już przed nikim karku nie zginają. Powoływanie się z kolei na to, że walczyć będą wierni postaciom takim jak płk Kukliński, że tylko ci nie opuszczą płonącego budynku zwanego ojczyzną, wywołuje złośliwy uśmiech na mojej twarzy. A właśnie taką opinię wczoraj usłyszałem. Tak jakby Kukliński nie wyjechał (czy jak kto woli "nie uciekł") na zachód jesienią 1981r. wraz z całą najbliższą rodziną. 

Zatem według mnie walczyć w czasie wojny będą ci, którzy będą walczyć. Może brzmi to jak konstatacja przepisana z jakiegoś graffiti, ze ściany w publicznym szalecie albo zapożyczona z kiepskiego serialu, ale tylko ona jest dzisiaj stuprocentowo prawdziwa i niepodważalna. Dla przeciwwagi usłyszałem również wczoraj panią w starszym wieku, która jak rozumiem zajmuje się edukowaniem młodych, opowiadając o czasach II wojny światowej. Ona z niezachwianą pewnością twierdzi, że mylą się ci, którzy co do młodzieży wyciągają pochopne wnioski o ich zdegenerowaniu patriotycznym i zawładnięciu ich umysłów hedonizmem. Uważa, że młodzi będą bronić kraju, kiedy przyjdzie pora, niezależnie jakie teraz opinie sami wygłaszają. Czort wie co tam sobie myśli, ta nasza młodzież. Będzie jak będzie - znowu najmniej skomplikowana sentencja Co zrobić, skoro nikt nie zna przeszłości nie wie jak kto się zachowa. Jednocześnie sprzeciwiam się kategorycznemu krytykowaniu tych, którzy dziś zarzekają się, że spakują rodzinę i wywiozą ją do bezpiecznych stron, z dala od wojny w kraju. A może potem wrócą sami i będą bronić kraju? Pod warunkiem, że będzie czego bronić, że nie spotka nas wojna nuklearna. 

Tym nieoptymistycznym akcentem kończę niniejszy wpis.

MB

Co na Ziemi to w kosmosie?

12 marca tego roku w Kazachstanie wylądowała kapsuła kosmiczna Soyuz TMA-14M z trzyosobową załogą kosmonautów, a w jej skład wchodziło dwóch Rosjan i Amerykanin. Na co dzień raczej nie pamiętamy, że nad naszymi głowami orbituje Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (MSK), finansowana i zarządzana przez agencje z Europy, Kanady, Japonii, USA i Rosji. Ponieważ jest to wspólne przedsięwzięcie cały czas, od 2000 roku, przebywa na niej międzynarodowa załoga, jedynie zmienia się jej skład.  Cały czas, niezależnie od napięć politycznych tu na dole, czyli u nas na Ziemi. 

Trójka astronautów, którzy od blisko tygodnia są z powrotem na starej planecie (kobieta i dwóch mężczyzn), pozostawała na stacji przez 167 dni i ponoć ich relacje układały się zwyczajnie, to znaczy jak najlepiej. Nie ma to jak nabranie dystansu do spraw. Ci ludzie mają cel w życiu, który wydawałoby się nie koliduje z celami politycznymi reszty Ziemian. Jednakże władze rosyjskie przebąkują już coś o wstrzymaniu finansowania programu wspólnych badań kosmosu, a konkretnie o skróceniu okresu współpracy. Niestety może to być problem nie do przezwyciężenia, skoro wynoszenie na orbitę załóg obsługujących stację kosmiczną odbywa się z Kazachstanu, przy użyciu postradzieckiej infrastruktury, obecnie dzierżawionej przez Rosję. Marnie widzę rozwój ludzkości podług powieści fantastycznych, jeśli przywódcy będą zachowywać się jak chłopcy na podwórku i za każdym razem gdy dojdzie do kłótni zabierać swoje zabawki do domu. Niestety przywódcy Rosji i Stanów Zjednoczonych przypadkiem są właśnie chłopcami, którzy bardzo lubią swoje zabawki. Rezerwują sobie wyłączne prawo do wybierania innych kolegów do drużyny. Mimo wszystko jestem niezmiennie zadziwiony od piętnastu lat, że w ogóle doszło do tak znaczącej współpracy jak MSK, a jeszcze bardziej, że Amerykanie dopuścili do zarzucenia własnego, państwowego programu lotów załogowych na orbitę. 

Póki co planowane są kolejne starty z Ziemi w kierunku stacji kosmicznej i to dobrze. Obecnie operuje na niej załoga złożona z Rosjanina Antona Shkaplerova, Włoszki Samanthy Cristoforetti i Amerykanina Terry'ego Virtisa. Ciekawe jaka będzie procedura działań, kiedy Rosja zrealizuje swoją obietnicę zerwania współpracy w 2020 roku - czyli 4 lata przed datą zakończenia projektu wyznaczonej przez NASA? Rosjanie przyślą fachowców z piłami do cięcia stali i spawaczy a następnie potną MSK na kawałki według procentowego wkładu każdej ze stron czy jak tam będą uważać? No bo przecież pozostali uczestnicy projektu przysłać swoich ludzi nie mogą. 

MB

Trzy sprawy na dziś - 17.03.2015

Trzy sprawy wylądowały dzisiaj przed moimi oczami...

Numer jeden

Egipski Minister Mieszkalnictwa i Infrastruktury ogłosił wielkie plany związane z budową nowej stolicy dla swojego państwa. Miasto ma powstać od zera, na piaskach pustyni, ma zajmować powierzchnię 700 km2, pomieścić 5 mln mieszkańców, 663 szpitale oraz kliniki, 1250 obiektów świątyń i ma być gotowe w ciągu 7 lat od wbicia łopaty w... w piasek (to pesymistyczna wersja, ta druga zakłada 5 lat budowy). Przeczytajcie poprzednie zdanie jeszcze raz, tak na wszelki wypadek. Minister Mostafa Madbouly ponoć nie żartował, zresztą szefowie ministerstw rzadko miewają poczucie humoru. Przedsięwzięcie ma kosztować 30 miliardów funtów szterlingów. Jednym z głównych inwestorów ma być biznesmen z Emiratów Arabskich Mohamed Alabbar. Ten człowiek jest tak zasłużony w branży nieruchomości, że ma nawet swoją stronę na Wikipedii - albo wystarczająco bogaty, aby o nim wspomnieć. Powód tego pomysłu jest prosty: obecna stolica, Kair, jest tłoczna i trzeba ludzi skierować gdzie indziej. Zamieszkuje ją przeszło 12 mln ludzi, ale wchodzi ona w skład znacznie większego obszaru zurbanizowanego. 

Wielu ekspertów uważa ten projekt za skazany na porażkę. Przesłanek jest bezliku, ponieważ to nie pierwsza tego typu inicjatywa w ciągu ostatnich dekad. Na wschód od obecnej stolicy już dawno powstał Nowy Kair, którego jednak nie udało się zaludnić nawet w najmniej zadowalającym stopniu. Ludzie lgną tam gdzie jest praca, gdzie jest handel, gdzie potrzebne do wytwórstwa surowce. Na pustyni ich nie ma. Nie ma też wody. Nowy Kair nie jest jedyną porażką inwestycyjną i nie jedynym zakrojonym na ogromną skalę projektem tego typu. Już w XIVw. p.n.e. Amenhotep IV zbudował nową stolicę na nietkniętych piaskach - Echnaton. Kazał wszystkim urzędnikom spakować teczki, czy co tam mieli, i wyruszyć w ślad za nim. Po śmierci faraona o mieście zapomniano. Tak i teraz nowe władze zamierzają przenieść wszystkie urzędy do nowego miasta, które jeszcze nie ma nazwy. Trzymam kciuki. Jeśli się uda, będzie to jakaś dwudziesta piąta relokacja stolicy Egiptu w historii (krakusy do dziś nie mogą zapomnieć warszawiakom jednej, a tymczasem Gnieźnianie jakoś się w ogóle nie upominają...).

Numer dwa

Wołodia Putin jest jak Justin Bieber. Tak wielu życzy mu złego, a jednocześnie tak wielu czeka na informację o tym co się z nim w danym momencie dzieje. Nie dziwi nadymanie przez media wątku chwilowej nieobecności przed kamerami przywódcy Rosji, ale z tego co widać w Internecie również masy interesują się tą absencją. Człowieka nie filmowano przez tydzień i już domysły o jego śmierci? Na wszystkie świętości, przecież nawet papieża nie pokazują częściej w telewizji! A może miał zwykłe problemy żołądkowe, albo trzeba było zrobić naradę w sprawie dalszych ruchów wojsk na Ukrainie. Ten człowiek ma także swoje prywatne sprawy, co zresztą było powodem do spekulacji czy nie urodził mu się jakiś nieślubny syn. Zresztą czemu akurat syn? A może właśnie córka. No bo jak syn, to na bank w przyszłości także zaanektuje Krym albo coś równie mało znaczącego, co wywoła wojnę. A teraz zastanawiają się gdzie był jak go nie było i co knuł. Pewnie dokładnie to samo knuł, co knuł kiedy był. Czy naprawdę ktoś myśli, że kiedy Putin lub inny przywódca siedzi przed kamerami i nadaje "na żywo", to wówczas całe jego Państwo zamiera i nikt nic już nie knuje? I czy naprawdę pierwszą naszą myślą powinno być Putin umarł, bo go nie widać ? Jak gdyby wszystko mogło zależeć od naszych życzeń... No, przyznajcie sami przed sobą czy choć przez chwilę nie pomyśleliście, że może faktycznie Władimir  już płynie przez Styks z obolami w ręku... 

Numer trzy

Mamy nasze Ferguson? Takie nagłówki wyskakują tu i ówdzie od przedwczoraj. Oczywiście mówię o Legionowie i o chłopaku, który zmarł podczas interwencji policji. W zasadzie podobieństwo pierwotnego zajścia, które wywołało awantury z policją na Mazowszu, zachodzi w stosunku do przypadku Erica Garnera z Nowego Jorku - on również zmarł przez uduszenie w trakcie aresztowania. Różnica jest taka, że Polak próbował połknąć torebkę z marihuaną. Reszta podobna, włącznie z zachowaniem tłumu. Pomyślałem, że może powinienem poświęcić temu tematowi więcej miejsca, skoro przez 13 lat mieszkałem parę kilometrów obok Legionowa i jakoś jest mi to miejsce znane i bliskie. Z drugiej strony wolę poczekać aż sytuacja się rozwinie, jeśli w ogóle. Nawiasem mówiąc, z całym szacunkiem do majestatu śmierci, jest to chyba pierwszy naocznie potwierdzony przypadek zgonu spowodowanego zażyciem maryśki.

MB