Temat, o którym będzie niniejszy wpis został już przez nie jednego dziennikarza, blogera czy speca od marketingu przerobiony, ale ja nie wytrzymałem i postanowiłem napisać o nim po swojemu. Wspomniano o nim choćby tu: blog ilenka50, newsweek, natemat i w wielu innych miejscach.
Nie kliknęliście w udostępnione linki, tylko postanowiliście pozostać ze mną? Nie martwcie się, już spieszę wyjawić przedmiot tego wpisu - reklamy środków na potencję, o tym będzie rzecz. Zresztą kto widział reklamę Braveranu pewnie domyślił się tego po tytule mojego wpisu.
Nie będę wylewał gorzkich żali moralizując, że takie reklamy niszczą młode umysły dzieci, że nie powinny być w związku z tym emitowane w ciągu dnia. Od tego jest Stowarzyszenie Twoja Sprawa. Nie będę też pisał o uprzedmiotowianiu kobiet. Od tego jest ponoć Fronda. Zresztą z drugiej strony można pomyśleć, że twórcy tych środków i reklam uprzedmiotowiają przede wszystkim penisa. Za to powiem coś prosto od siebie - to mnie te reklamy już zmęczyły. Powiecie, że mogę nie oglądać telewizji. Mogę, ale ja lubię. Powiecie, że mogę jeździć w samochodzie w ciszy lub słuchać płyt. Mogę to pierwsze, ale nie lubię, a poza tym mam tylko pięć płyt cd w aucie to ileż mogę ich słuchać? Chyba, że Czterech Pór Roku Vivaldiego...
Tłuką te reklamy w dzień i w nocy, bez żadnego umiaru a większość z nich jest niskich lotów, na co obiektywnie zwracają uwagę nawet ci, którym one nie przeszkadzają. Dzisiaj nawet pomyślałem, że chyba powinno mi być wstyd, że nie mam problemów z potencją, bo widać wszyscy mają. I jeszcze trochę a będzie mi żal, że u mnie wszystko w porządku, gdyż nie mam powodu do kupienia jednego z cudotwórczych specyfików. Pójdźmy dalej i uznajmy, że jeśli ktoś nie ma problemów z erekcją, ten może być zwykłym leniem. A właśnie tak! Przecież tłumaczy się nam, facetom i kobietom, że "nie stanięcie mężczyzny na wysokości zadania" w łóżku (na kanapie, w samolocie, czy ławce w parku) to wypadowa stresu, przemęczenia, pracoholizmu. Czyli jak ktoś problemu nie ma to bumeluje.
Inna sprawa, że nie mam pojęcia do kogo kierowane są podobne reklamy emitowane w telewizji np. przed godziną 12:00 w dzień. Czy do pracujących na nocną zmianę, gdy przecknęli się ze snu, czy do bezrobotnych, do emerytów, artystów, czy może właśnie do młodzieży? A może do mnie, skoro na nie trafiam? Specjalnie dla mnie, tego co jeszcze nie ma problemów z potencją, a który od ciągłego napominania, że problem ten czyha wkrótce się go nabawi?
A mówiąc poważniej, produkcje agencji reklamowych są co rusz głupsze, bardziej prostackie i zmuszają do myślenia o seksie w ciągu dnia i to w wulgarny sposób. Myślenie o seksie o różnych porach nie ma dla mnie nacechowania negatywnego, ale żeby w trakcie smarowania kanapki na drugie śniadanie, lub w drodze do urzędów, na zakupy, na spotkanie biznesowe... Z drugiej strony, ciągłe słuchanie o erekcji znieczula, tak jak w przypadku innych aspektów życia, więc może to jest przemyślane działanie, mające na celu wywołanie zobojętnienia u mężczyzn? Wtedy to już zostaje tylko sięgnąć po jakiś Permen, Braveran, Viagrę czy co tam dobrego ma twoja lokalna apteka.
A żeby nie być gołosłownym zamieszczam przykład reklamy o stylistyce poniżej krytyki, którą wygrzebałem z trzewi Youtube'a. Może nie widzieliście. Nie będę was winił jeśli nie dotrwacie do jej końca.
(najwyraźniej jest problem z obsługą tej wtyczki googla na urządzeniach przenośnych, więc użyjcie komputera albo skorzystajcie z tego linka fatalna reklama):
na boku - newsweek.pl i natemat.pl nadmieniają, że "Senat przyjął zmiany do kodeksu karnego, zgodnie z którymi reklama i promocja treści pornograficznych rozpowszechnianych bez skutecznych zabezpieczeń będzie zakazana." - na miejscu autorów tych wpisów zwracałbym większą uwagę na dobór słów, albo zawsze będzie wychodzić dwuznacznie i komicznie.
Być może większość już słyszała o odkryciu w Nowym Yorku z 2010 roku, ale zawsze znajdzie się trochę osób, których ta informacja nie odnalazła. Ja, dla przykładu, do dziś nic na ten temat nie wiedziałem, a jestem entuzjastą historycznych ciekawostek.
Wszyscy znamy historię z 11 września 2001 roku, której finałem była konieczność odgruzowania i ponownego zagospodarowania fragmentu miasta Nowy York, ograniczanego przez ulice Vesey, West Side, Liberty i Church. Otóż w trakcie prac ziemnych, koniecznych do budowy nowych fundamentów, natrafiono na osobliwość. Odkopano mianowicie drewniane szczątki statku żeglownego, którego wodowanie datuje się na drugą połowę XVIII wieku. Najwyraźniej ta jednostka morska spoczywała pod World Trade Center przez ponad 200 lat. Doszli do tego naukowcy, ustalając liczbę słoi w drzewach, z których wykonano kadłub. Wyobrażam sobie, że wyglądało to tak...
Zgarbiony jajogłowy w kitlu, oświetlony porażająco białym światłem jarzeniówek, nachyla się nad próbką i przy pomocy ogromnej lupy - zawieszonej na ruchomym statywie - pieczołowicie zlicza pierścienie w przekroju odkopanych szczątków. Nagle krzyczy: "Eureka! Toż to rok 1773!" Tzn. krzyczy "Eureka! It must be year 1773!", w przeciwnym razie siedząca w sąsiednim pomieszczeniu zgrabna, acz przykurzona, pani jajogłowa zapewne nie zrozumiałaby jego słów.
Tak to mniej więcej mogło wyglądać, albowiem uzgodniono, że liczba słoi wskazuje na ścięcie rzeczonych drzew w tym właśnie roku. Czyli, gdy u nas tworzyła się Komisja Edukacji Narodowej, gdzieś w okolicach Filadelfii kładły się podcięte przez drwali drzewa, których przeznaczeniem było zostać poszlachtowanymi na deski żaglowca spod WTC.
Uznano, że statek prawdopodobnie został zbudowany w okolicach Filadelfii, ponieważ ówcześnie miasto to posiadało prężne stocznie oraz dysponowało sporymi ilościami drewna. Również grubość słoi wskazuje na podobieństwo do innych drzew ściętych w bliskości Filadelfii, co ma przesądzać sprawę. Suponuje się także, iż drewno z kadłuba mogło rosnąć obok drzew pozyskanych na budowę Independence Hall, budynku w którym podpisano Konstytucję Stanów Zjednoczonych. I tak tworzy się legendy, żeby nie powiedzieć historię. Uczmy się od Amerykanów jak pisać baśnie... Należy się jednak uzupełnienie. Drzewa na sławetny Hall Niepodległości musiały być młodsze, albowiem te ze statku miały około 100 lat w chwili ścinki, a porównywany wzór pierścieni powstaje w skutek różnych warunków atmosferycznych, jakim poddawane są drzewa rosnące na tym samym obszarze.
To co na pierwszy rzut oka wygląda jak mieszanina błota z błotem, w której ktoś zatopił bardzo dużo kijaszków, to tak naprawdę resztki niemal dziesięciometrowego kadłuba, wykonanego z pięknego białego dębu, jednego z twardszych gatunków wykorzystywanych na cele budowlane. W rzeczywistości biały dąb wśród wszystkich drzew znajduje się poniżej środka "skali twardości Janka". Koloniści w Ameryce Północnej miłowali ten gatunek drzewa, może po części dlatego, że mieli go pod dostatkiem.
Jak okręt znalazł się na oddalonym o 100 mil Manhattanie? Pewne jest, że nie przyleciał. Choć drogą morską jest znacznie dalej niż lądem, tj. około 300 mil, nie należy tego dystansu uznać za niemożliwy do przebycia dla podobnej jednostki. Czemu zmienił się na miejscu we wrak, miast odpłynąć w dalszą podróż? Według hipotezy, mógł zostać zatopiony w celu rozbudowania nabrzeża, tworząc podbudowę pod nowy ląd. Pamiętajmy bowiem, że w miejscu dawnych wież WTC w XVIII wieku nie było suchego gruntu, a powstał on na tonach śmieci i choćby takich wraków. Wiadome jest, że statek ten zdążył trochę pożeglować, może nawet przez 30 lat, co znać po ilości przyczepionych do spodu kadłuba małży. Niemal z całą pewnością niegdyś zawitał na Karaiby, gdzie nabawił się wżerów, wygryzanych przez specyficzny dla tego regionu gatunek skorupiaków.
Ktoś mógłby uznać, że nad głupotą nie powinno się pastwić, albowiem to tak jakby kopać leżącego w rynsztoku. Ja też mógłbym, ale muszę pamiętać o dwóch argumentach przeciw takiej postawie. Po pierwsze głupota potrafi zbierać wokół siebie mocarne grupy zwolenników, po drugie gdy ją lekceważyć może wślizgnąć się nam do codzienności i poczynić szkody w otoczeniu niezauważona. Niczym nornica w ogródku warzywnym.
Jednakże przede wszystkim ten wpis podlega pewnemu prawu kontynuacji wcześniej rozpoczętego przeze mnie wątku. Pisałem przecież 4 czerwca br. o tzw. "deklaracji wiary" (czy "sumienia"), zatem trudno nie wspomnieć o próbach podtrzymania tej nowej świeckiej tradycji przez środowiska sprzyjające Kościołowi, żeby nie stwierdzać a priori: prawicowe. Teraz przyszła kolej na deklarację ze strony nauczycieli. Ale nie śpieszmy się tak bardzo. Po środku wydarzyło się coś jeszcze, choć można było to łatwo przeoczyć.
Słyszeliście o petycji Stowarzyszenia Ars Legis imienia św. Ivo Helory? Pokrótce jest to prośba o udzielenie zezwolenia adwokatom, notariuszom, komornikom używania formuły "tak mi dopomóż Bóg" w tekście składanej przysięgi prawniczej. Członkowie Stowarzyszenia żalą się, że obecnie takiego prawa nie mają, w przeciwieństwie do np. sędziów i domagają się aby znów im tę łaskę uczynić, bo już kiedyś. tj. przed wojną, to prawo mieli. Argumentacja niczym upierzenie kaczki - potok krytyki po niej spływa. Idąc tym tropem możemy też przywrócić dziedziczność władzy, pańszczyznę, niewolnictwo i średniowieczne przywileje duchownym.
Zainteresowanych pełną treścią petycji zapraszam pod ten adres:
Na marginesie zauważę, iż prawnicy - ludzie z założenia uporządkowani i systematyzujący rzeczywistość - nie mogą się widać zdecydować czy swoją prośbę nazywać petycją czy listem otwartym. A może są zwyczajnie niedouczeni? O ile mi wiadomo są to dwie różne formy wnoszenia próśb i sugestii.
Do czego właściwie potrzebne są zmiany w ustawach proponowane przez Ars Legis? Czyżby uznawali, że przysięga złożona przez nich w obecnym kształcie jest niepełna i w związku z tym niewiążąca? To dlaczego w ogóle ją składali? A poza tym czy ktoś ukarałby ich za wypowiedzenie na głos słów "tak mi dopomóż Bóg"? Skoro uważają, że są ofiarami praktyk wprowadzonych przez system totalitarny, to powinni wykazać się odwagą i te słowa, które skądinąd nie czynią nic złego, wypowiadać na przekór i z dumą. Zostawmy tych 953 prawników w spokoju natenczas.
Przejdźmy do głównego dania, to znaczy do deklaracji proponowanej polskim nauczycielom. Nie byłoby o co robić szumu, gdyby pozostawała ona wyłącznie w fazie koncepcji, skrystalizowanej jedynie w Internecie. Dzięki mediom sprawę komentują nie tylko internauci, dziennikarze ale i politycy. A jak komentują, to jedni krytykują, drudzy zaś całym sercem są za. Bo co szkodzi poprzeć, jeśli można tym zyskać kilka radykalnych głosów wyborczych? Janusz Górzyński, twórca nowych i jego zdaniem słusznych wytycznych dla nauczycieli, nasamprzód przeredagował przysięgę pedagogów. Oto jej odmieniona treść:
"Ja, nauczyciel Rzeczypospolitej Polskiej, przyrzekam rzetelnie pełnić mą powinność nauczyciela i wychowawcy, dążyć do pełni rozwoju i doskonalenia osobowego tak własnego, jak i powierzonych mi uczniów, w duchu patriotycznym i ewangelicznym, mając na względzie Dobro Wspólne (Bonum Commune) oraz Zbawienie własne i swoich podopiecznych. Zatem zobowiązuję się kształcić oraz wychowywać młode pokolenia Polaków w duchu umiłowania prawdy (Veritas liberabit vos), a nade wszystko umiłowania Boga-Prawdy, albowiem Jezus Pan powiedział o sobie, iż jest Prawdą największą Ego sum Veritas (J. 14, 6). Stąd też będę uczyć szacunku i umiłowania Kościoła katolickiego i każdego człowieka (mojego bliźniego), a także narodu polskiego (rodziny rodzin polskich) i naszej matki Ojczyzny. Czynić będę wszystko zgodnie z powszechnymi zasadami dobra i sprawiedliwości, jakie od wieków głosi filozofia perennis i teologia perennis, których najlepszym strażnikiem jest nieomylna w sprawach Wiary i Obyczajów Stolica Apostolska Świętego Rzymskiego Kościoła Katolickiego. Zobowiązuję się strzec godności stanu nauczycielskiego i dbać o jego dobre imię a także chronić świętość każdego życia i świętość powołania zawodowego. Tak mi dopomóż Bóg! "
Posunął się dalej w swej oświeconej "[...]Duchem Świętym i nauką Kościoła[...]" twórczości i przygotował propozycję deklaracji wiary:
DEKLARACJA
WIARY
Nauczycieli
katolickich i studentów PEDAGOGIKI w przedmiocie nauczania i wychowania młodego
pokolenia.
Nam – nauczycielom –
powierzono czuwać nad wychowaniem i nauczaniem młodego pokolenia współczesnych
Polaków, spośród których przeważająca część jest ochrzczona w Świętym Rzymskim
Kościele Katolickim i przynależy do historycznego ponad Tysiącletniego katolickiego
Narodu Polskiego.
Mając na względzie fakt, że
Naród Polski jest narodem katolickim i stanowił przez wieki bastion obronny
cywilizacji łacińskiej w Europie, a nawet był nazywany przez papieży „Obrońcą
świata” – zamierzamy kontynuować tę wielką Tradycję. Takie bowiem będą
Rzeczypospolite, jak dzieci i młodzieży chowanie.
Jesteśmy świadomymi
łacinnikami i dlatego wyrażamy pełną wdzięczność naszym Przodkom za to, że
możemy należeć do tej wspaniałej cywilizacji życia, miłości, prawdy,
sprawiedliwości, miłosierdzia, dobra i piękna oraz świętości.
Deklarujemy zatem
przywiązanie do tego Tysiącletniego Dziedzictwa naszej chrześcijańskiej kultury
i katolickiej Ojczyzny, w której wolności zażywali wszyscy Polacy, niezależnie
od swojego wyznania. Jednak pamiętamy, że gwarantem bezpieczeństwa, wolności i
dobrobytu była katolicka większość Narodu Polskiego, która sprawowała rządy w
Polsce w imieniu całości Narodu – czyli wszystkich stanów Najjaśniejszej
Rzeczypospolitej. Historia dowiodła, że tylko wychowana przez Święty Rzymski
Kościół Katolicki wspólnota wyznająca totalną etykę opartą na Dekalogu, czyli
prawach miłości jest zdolna do zbudowania i obrony wielkiego państwa i Narodu.
Za wszelkie odchylenia cywilizacyjne, za próby syntez z innymi cywilizacjami
zapłaciliśmy w przeszłości wielką cenę w postaci utraty niepodległości, udręk
niewoli, utraty mienia państwowego i prywatnego, a także życia milionów
ofiarnych i niewinnych Polaków. Dlatego nigdy więcej nie możemy się zgodzić na
eksperymenty wychowawcze i na sączenie jakichkolwiek herezji w Polskich
szkołach. Wychowanie Polaków bez powiązań historycznych, z pominięciem polskiej
kultury oraz bez Boga i Kościoła katolickiego, prowadziło zawsze do tragedii
dziejowych, na które już sobie więcej nie możemy pozwolić.
1. WIERZĘ w jednego Boga,
który jest Stworzycielem i Panem Wszechświata, Syna , który jest Najlepszym
Nauczycielem, Mistrzem i Mędrcem oraz Ducha Świętego, który oświeca serca i
umysły ludzkie oraz inspiruje i motywuje do każdego dobra.
2. POSTANAWIAM prezentować
sobą wzór osobowości prawej i szlachetnej, wrażliwej i odpowiedzialnej
oraz postawę otwartą na drugiego człowieka, w którym będę widzieć samego
Chrystusa. Kierować się zawsze będę dobrem ucznia i studenta, wybierając
odpowiednie metody, formy oraz środki nauczania i wychowania oraz stosując
obiektywne kryteria oceny z uwzględnieniem zasady indywidualizacji i Dobra
Wspólnego.
3. UZNAJĘ pierwszeństwo
prawa Bożego nad prawem ludzkim
-aktualną potrzebę
przeciwstawiania się antypedagogicznym ideologiom oraz wszelkiej indoktrynacji
we współczesnej „cywilizacji laickiej”, sekularnej, a nawet wrogiej Bogu i
człowiekowi, której szerzenie grozi restauracją ludobójczych totalitaryzmów
-potrzebę stałego
pogłębiania nie tylko wiedzy zawodowej, ale również wiedzy z zakresu wychowania
i nauczania według nauczycielskiego stanowiska Kościoła katolickiego.
4. ZOBOWIĄZUJĘ SIĘ do
uczciwego i rzetelnego przekazywania wiedzy, zawsze zgodnej z odkrywaną prawdą.
Do szanowania godności ucznia i studenta w procesie kształcenia i wychowania.
Do szanowania autonomii ucznia i studenta oraz jego rodziny. Zobowiązuję się
stać na straży realizacji chrześcijańskich wartości moralnych i ideałów, w tym
świętości życia i honoru oraz uczyć i wychowywać własną postawą i przykładem – pielęgnując
cnoty chrześcijańskie. Opierając się na Nauczycielskim Urzędzie Kościoła
Katolickiego zobowiązuję się uczyć zasad współżycia społecznego, narodowego i
miłości do Boga, Kościoła i Ojczyzny.
5. BIORĘ ODPOWIEDZIALNOŚĆ za
wprowadzenie ucznia i studenta w dziedzictwo kulturowe Narodu Polskiego oraz
uczenie go poszanowania innych narodów w duchu chrześcijańskiej miłości. Za
wychowywanie i nauczanie młodych ludzi w szacunku dla każdego życia ludzkiego,
we wszystkich fazach jego rozwoju, od poczęcia po naturalny kres ludzkiej
egzystencji. Za uczenie kultury współżycia ze światem przyrody.
6. STWIERDZAM, że podstawą
godności i wolności nauczyciela katolika jest wyłącznie jego sumienie,
oświecone Duchem Świętym i nauką Kościoła. Nauczyciel katolik ma prawo
działania zgodnie ze swoim sumieniem i etyką nauczycielską, która uwzględnia
prawo sprzeciwu wobec działań niezgodnych z sumieniem oraz niemoralnych.
7. UWAŻAM, że -nie
narzucając nikomu swoich poglądów i przekonań,- nauczyciele katoliccy mają prawo
oczekiwać i wymagać szacunku dla swoich poglądów i wolności w wykonywaniu
czynności zawodowych zgodnie ze swoim sumieniem oraz z wymaganiami jakie stawia
katolikom na całym świecie Magisterium Świętego Rzymskiego Kościoła
Katolickiego.
Oba teksty Górzyńskiego zaczerpnąłem z jego blogu i przytaczam w niezmienionej formie. Wniosek jaki mi się nasuwa jest następujący - jesteśmy widzami epopei i łatwo sobie wyobrazić, że rychło jej końca nie ujrzymy. Można bowiem w nieskończoność wymyślać nowe deklaracje, albo też w końcu ujednolicić je do jednej formuły i proponować przedstawicielom kolejnych zawodów. Jeśli tego się nie powstrzyma w końcu będzie ona narzucana a nie proponowana. Później obejmie cały naród, mnie i ciebie drogi czytelniku, i już nie pozostanie nikt, kto by się nie zdeklarował. Czy to nie przypomina ustroju totalitarnego? Ale przecież to wszystko w imię dobra, miłości i nieomylności Rzymskiego Kościoła w Watykanie więc jak można na to nie przystać? Jak można tego się obawiać?
Czy jest tak, że te niesłychanie uwsteczniające pomysły tworzą głowy oddane duchowieństwu, czy inspirowane przez kościół lub skrajne środowiska polityczne, a może wreszcie przez wystraszone niedoskonałością świata umysły, które w powrocie do jedynego kościoła widzą ratunek? Czy może wreszcie chodzi tylko o odwracanie uwagi od tragicznych w skutkach poczynań wypaczonego środowiska kleru, w którym bezpiecznie trwa rozpusta, pedofilia, umiłowanie wygodnego życia z datków obok prawdziwie oddanych społeczeństwu i wierze dusz? O tych ostatnich słyszę, choć sam ich nie spotkałem, ale to nie przeszkadza mi wierzyć, że istnieją. Choćby z racji prawdopodobieństwa.
Od ostatniego wpisu wydarzyło się sporo spraw, o których mógłbym napisać i parę o których napisać chciałbym. Zaangażowałem się w dwa prywatne projekty - jeden nazwijmy to artystyczny, a drugi... cóż o drugim już całkiem nic na razie powiedzieć nie mogę. Odbyłem też trzy krótkie podróże. Z tych powodów mniej czasu miałem na pisanie. Właściwie takich stwierdzeń używają ludzie, którzy chcą zaznaczyć jak nieprawdopodobnie są zajęci, a mnie na tym nie zależy, więc przyznam, że chyba było we mnie trochę więcej lenistwa ostatnio. Bo przecież dla kogoś kto pisze, nie jest problemem sklecenie kilkunastu zdań wieczorami lub tuż przed świtem. Zatem tak - rozleniwiłem się. Niemniej jednak brakuje mi pisania i tych, którzy od czasu do czasu tu zaglądają zapewniam, że nadymany lenistwem balon przebijam tej nocy ostrą szpilą.
Od blisko dwóch tygodni kłębią mi się w głowie sprawy różnorakie, od całkowitych bzdurek z dnia codziennego, poprzez podróże, po tematy, które uznaję za istotne. Ale żeby nie rzucać się na wszystko jednocześnie, zacznę stopniowo i po trochu. Przede wszystkim zacznę od nowego wpisu.
Kiedy człowiek zostaje sam, zdaje mu się, że w promieniu najmniej kilku metrów nie ma żywej duszy. Robi wówczas coś lub wręcz przeciwnie - nie robi absolutnie nic - i nie spodziewa się, że ktoś może podglądać tą czynność albo czynności zaniechanie. Pamiętajcie by się rozejrzeć...
Od niedawna żyję w przeświadczeniu, że starczy już narzekania. Tak całkiem personalnie to traktuję - starczy narzekania w moim życiu. Toteż ostatnimi czasy bronię się przed fatalistycznymi wypowiedziami, a tym samym przed przelewaniem zniechęcenia do różnych spraw na papier, tudzież na blog. Ale, na wszystkie świętości, dość! Jeśli nie dam ujścia mojemu niezadowoleniu choćby z pogody to chyba się rozpuknę. Co dzień na mojej podmokłej Warmii pada, czasem nawet leje, niekiedy widuję też ścianę wody, aż kropel wydaje się być więcej niż cząsteczek powietrza. I właśnie, pisząc te słowa, doznałem pomylenia zmysłów, ponieważ zza ciężkiej chmury wylazło łaskawie słońce. Nie byle jakie, nie słabiutkie, lecz letnie gorące słoneczysko, które ciepłymi pacnięciami w powierzchnie drewniane wokół mego domu oraz papą pokryty dach drewutni, odparowuje nakapaną przed minutami wodę. Świeci teraz to cholerstwo i psuje mi nastrój fatalistyczny, który był motorem dla tego wpisu. Cieszyć się czy narzekać dalej? Przeskoczę w ton obojętny, a tymczasem może się koncepcja wyklaruje.
Opowiem wam o Warmii, która niezaprzeczalnie jest pięknym regionem Polski. Pięknu szkodzi tu jednak wilgoć, która w ostatnich dniach powodowała, że myślami przenosiłem się do stron położonych nad jakimiś malarycznymi jeziorami, ot choćby w starożytnych Bajach latem, gdzieś tak niespełna 2000 lat temu. Zresztą jezior wokół mego domu jest pod dostatkiem. Do tego jeszcze temperatura nocami spadała do 7-8 stopni powyżej zera, czyniąc świąteczno-weekendowe biesiadowanie bardziej przykrym niż innymi czasy. Szczęśliwie zapas cydru, mocnego piwa oraz herbaty pozwalał receptorom czuciowym zapomnieć o przenikliwym chłodzie.
Oho, słońce trochę się skryło, teraz tylko niby oświetlając dolinę. Znak to chyba, że można powrócić do marudzenia. Właściwie nie wiem, czy powyższy akapit miał coś wspólnego z tonem obojętności. Sami oceńcie. Nie, jednak zdecydowało, że przyświeci mocniej. Zwariować można! Tak sobie roztrząsam, czy Polacy są marudni z powodu marnej, chlupowatej i chłodnej aury czy raczej z powodu braku stabilizacji w pogodzie? Bo weźmy takich Eskimosów na ten przykład... Jeśli u nich ciągle jest tak samo a nie słyszałem nigdy o narzekających mieszkańcach mroźnej północy, to chyba jednak przeważa ten drugi aspekt. Bo gdy jest paskudnie, ale przynajmniej przewidywalnie, to wszystko łatwiej sobie ułożyć. Wiadomo w co się ubrać - czy cieniej, czy grubiej - wiadomo co czeka za rogiem po wyjściu z domu - jak nie świeci prawie nigdy słońce, to nikt go nie wygląda - i wiadomo wreszcie jaki artykuł, pod wpływem jakiego nastroju napisać - żadne "ciemniej-jaśniej" nie burzy nastroju grobowego.
Świeci... Świeci drań okrągły, błyszczący, oślepiający. Ten krążek na niebie bez którego wszystko by się zawaliło. Choć właściwie to rodzaj nijaki, co jest szczególnie nie na miejscu, bowiem mowa o gwieździe. I nie ma się do czego przyczepić, bo przecież grzeje. A do tego ja siedzę przed monitorem jak osioł, zamiast wyjść i korzystać. Nic to, chyba wzuję buty i pojadę do urzędu załatwić sprawy. Tam przynajmniej nawet słońce nie wybije mnie z fatalistycznego nastroju.
Obejrzałem "Opole" w sobotę i zdumiałem się niebotycznie podczas wejścia jednej z kolejnych osobistości wręczających nagrodę muzykom. Tym razem była to grupa osobistości schludnie ubranych, którzy przedstawili się jako teatr... zapomniałem nazwy, ale chyba może być mi to wybaczone zważywszy na to, że dwóch członków trupy wykonało pewien ekwilibrystyczny numer, odciągający moją uwagę od całej reszty. Jeden mężczyzna stanął drugiemu na ramionach, a ten co był na dole tej mikrej piramidy miał zaszczyt przemówić do mikrofonu. Pomyślałem sobie wówczas: "jak nisko upadł w XXI wieku teatr, że musi stawać sobie sam na ramionach, aby zwrócić na siebie uwagę publiczności". I tyle. Kropka.
Odstręczał mnie temat pod tytułem "Deklaracja wiary", który stał się zarzewiem nowych sporów w naszym kochanym państewku, co stoi w rozkroku między przyszłością i przeszłością, między wiedzą, nauką a wiarą. A jednak dziś uznałem, że mam prawo i ochotę napisać o tym z kilku powodów. Po pierwsze bywam pacjentem. Po drugie jestem przeciwny narzucaniu komukolwiek dogmatów obojętnie jakiej proweniencji one by były. Po trzecie drażni mnie kolejna próba wtrącania się w życie Polek, jednocześnie przy niemal całkowitym pominięciu spraw Polaków - mężczyzn, żeby była jasność.
Deklaracja jest krótka, jednostronicowa. Oto jej tekst:
DEKLARACJA WIARY
Lekarzy katolickich i studentów medycyny w przedmiocie płciowości i płodności ludzkiej
Nam – lekarzom – powierzono strzec życie ludzkie od jego początku...
1. WIERZĘ w jednego Boga, Pana Wszechświata, który stworzył mężczyznę i niewiastę
na obraz swój.
2. UZNAJĘ, iż ciało ludzkie i życie, będąc darem Boga, jest święte i nietykalne:
- ciało podlega prawom natury, ale naturę stworzył Stwórca,
- moment poczęcia człowieka i zejścia z tego świata zależy wyłącznie od decyzji
Boga.
Jeżeli decyzję taką podejmuje człowiek, to gwałci nie tylko podstawowe przykazania
Dekalogu, popełniając czyny takie jak aborcja, antykoncepcja, sztuczne zapłodnienie,
eutanazja, ale poprzez zapłodnienie in vitro odrzuca samego Stwórcę.
3. PRZYJMUJĘ prawdę, iż płeć człowieka dana przez Boga jest zdeterminowana
biologicznie i jest sposobem istnienia osoby ludzkiej. Jest nobilitacją, przywilejem, bo
człowiek został wyposażony w narządy, dzięki którym ludzie przez rodzicielstwo stają
się „współpracownikami Boga Samego w dziele stworzenia” - powołanie do
rodzicielstwa jest planem Bożym i tylko wybrani przez Boga i związani z Nim
świętym sakramentem małżeństwa mają prawo używać tych organów, które stanowią
sacrum w ciele ludzkim.
4. STWIERDZAM, że podstawą godności i wolności lekarza katolika jest wyłącznie
jego sumienie oświecone Duchem Świętym i nauką Kościoła i ma on prawo działania
zgodnie ze swoim sumieniem i etyką lekarską, która uwzględnia prawo sprzeciwu
wobec działań niezgodnych z sumieniem.
5. UZNAJĘ pierwszeństwo prawa Bożego nad prawem ludzkim
- aktualną potrzebę przeciwstawiania się narzuconym antyhumanitarnym ideologiom
współczesnej cywilizacji,
- potrzebę stałego pogłębiania nie tylko wiedzy zawodowej, ale także wiedzy
o antropologii chrześcijańskiej i teologii ciała.
6. UWAŻAM, że - nie narzucając nikomu swoich poglądów, przekonań – lekarze
katoliccy mają prawo oczekiwać i wymagać szacunku dla swoich poglądów i wolności
w wykonywaniu czynności zawodowych zgodnie ze swoim sumieniem.
„Wysokim uznaniem darzymy tych lekarzy i członków służby zdrowia, którzy w pełnieniu
swojego zawodu ponad wszelką ludzką korzyść przenoszą to, czego wymaga od nich
szczególny wzgląd na chrześcijańskie powołanie. Niech niezachwianie trwają w zamiarze
popierania zawsze tych rozwiązań, które zgadzają się z wiarą i prawym rozumem oraz niech
starają się dla tych rozwiązań zjednać uznanie i szacunek ze strony własnego środowiska.
Niech ponadto uważają za swój zawodowy obowiązek zdobywanie w tej trudnej dziedzinie
niezbędnej wiedzy, aby małżonkom zasięgającym opinii, mogli służyć należytymi radami
i wskazywać właściwą drogę, czego słusznie i sprawiedliwie się od nich wymaga.”
Paweł VI, Humanae vitae, 2
Na koniec wyjątek z encykliki Humanae vitae papieża Pawła VI, ale do tego jeszcze dojdziemy. Oczywiście tekst Deklaracji nie został przeze mnie zmieniony, zaś pochodzi ze strony http://www.deklaracja-wiary.pl/
Zanim powiem co sądzę o tym dokumenciku żywcem wyjętym z pożółkłych ze starości ksiąg, wpierw jeszcze parę zdań informacyjnych. Deklarację do dziś podpisało 2513 lekarzy (jeśli ufać informacji z powyżej wspomnianej witryny). W Polsce mamy 179 122 lekarzy ogółem (podaje Naczelna Izba Lekarska na dzień 10 kwietnia 2014), ale wśród nich 17 160 nie wykonujących zawodu, zawieszonych z takich czy innych przyczyn, oraz błędnie zarejestrowany w liczbie 22 sztuk. Z Internetu można pobrać plik, który również jest zatytułowany "Deklaracja wiary..." z dopiskiem "...lekarzy katolickich i studentów medycyny w przedmiocie płciowości i płodności ludzkiej. Votum wdzięczności Polskich Lekarzy katolickich za dar kanonizacji Polskiego Papieża Jana Pawła II". Jest to druczek, w którym sługa medycyny winien wpisać swoje imię i nazwisko, specjalizację, adres oraz złożyć podpis. Wyjaśnię, że nie znajdziecie danych adresowych tych dzielnych sygnatariuszy w zestawieniu, które publikuje www.deklaracja-wiary.pl. Właściwie to już zaczynają się przecieki w stylu "mamy listę lekarzy z dolnośląskiego!", co zwiastuje kolejne akty obywatelskiego szpiegostwa na wzór Bronisława Wildsteina. Bardziej interesuje mnie sam druczek oraz sposób jego przedkładania zainteresowanym. Jeśli otrzymywali oni wyłącznie tabelkę do wypełnienia danych, bez treści Deklaracji, to nie dziwię się, że aż tak wielu lekarzy podpisało tę niedorzecznie skonstruowaną formułę. Tuszę, iż zwyczajnie nie mieli okazji, tudzież im się nie chciało przeczytać treści.
No dobrze, trzeba jednak - a robię to z wielkim bólem, pulsującym gdzieś w okolicach płata czołowego - przyjąć, że spora część lekarzy najpierw przeczytała Deklarację i potem ją podpisała z pełną świadomością znaczenia jej słów. Nie zgadza się to z moim światopoglądem. Jednakże co ja tu będę pisał o pogwałceniu równości pacjentów wobec prawa (stanowionego, krajowego, nie zaś boskiego), wybiórczego traktowania swojej profesji i wybierania jakie zabiegi chcą lekarze wykonywać a jakich nie, co będę pisał o Przysiędze Hipokratesa - powtórzyłbym tylko słowa polityków, dziennikarzy i ekspertów.
Na marginesie:
No właśnie, co z tą Przysięgą? Jeśli zacznę tu wyjaśniać w czym mylą się niemal wszyscy, którzy w mediach powołują się na jej zapisy to możecie, drodzy Państwo, odebrać mylne wrażenie, że krytykuję przeciwników Deklaracji, a nawet jeśli nie aż tak, to możecie pomyśleć, że uznaję Deklarację za nie stojącą w sprzeczności z tym co wcześniej zadeklarowali lekarze... Poradzę tylko tym, którzy publicznie występują lub publikują, aby jeszcze raz przeczytali treść tzw. Przysięgi Hipokratesa, a potem uświadomili sobie, że naszych lekarzy obowiązuje Przyrzeczenie Lekarskie, nie ten pierwszy tekst. Zresztą gdyby żywcem brać słowa przypisywane Hipokratesowi, to szybko uznalibyśmy, że nie w całej rozciągłości przystają do współczesnych realiów.
Sądzę, że podpisanie Deklaracji przez lekarzy może wszystkim pacjentom wyjść na dobre, pod warunkiem, że znane będzie miejsce pracy sygnatariuszy. Nie wydaje mi się, aby przyznawanie się do wiary było czymś nagannym, wręcz traktuję to jako prawo wiernych. Natomiast twierdzę, że w służbie zdrowia nie ma miejsca na tego typu zapisy jak w Deklaracji wiary. Zatem czemu uważam, że Deklaracja mogłaby wyjść na dobre? Ponieważ lekarze z nią czy bez niej i tak swoje przemyślenia, idee oraz wiarę mają. Jeśli są bezkompromisowymi katolikami i wykonywali dotąd wyłącznie zabiegi oraz przepisywali leki według własnego sumienia a nie wiedzy medycznej, to żaden dodatkowy dokument usprawiedliwiający ich postępowanie nie był im potrzebny. Natomiast pacjenci nigdy nie mogli mieć pewności jakim światopoglądem kieruje się ich lekarz, aż do chwili gdy odmówił im zabiegu lub wydania recepty. Gdyby wszyscy zdeklarowali się z góry, to przynajmniej nie marnowalibyśmy czasu na lekarzy, którzy nie chcą nam pomóc w tym czy owym. Lecz aby dopełnić procedury rozpoczętej przez Deklarację, muszą ci co ją podpisali ujawnić swoje miejsce pracy. Inną kwestią jest natomiast czy w ogóle lekarz powinien kierować się w zawodzie przykazaniami wiary. Moim zdaniem nie, lecz do świeckości polskiemu państwu bardzo daleko, a zatem dziś nie każdy ze mną się zgodzi.
Tak jak słowa Przysięgi Hipokratesa są już niedzisiejsze, tak i język Deklaracji wiary. Przeczytaliście go uważnie? Z jednej strony cofa nas on stylistycznie do zamierzchłych wieków - choćby nazywając kobietę, nie używaną już formą "niewiasta" - z drugiej strony odnosi się do zagadnień współczesności - potępiając metodę zapłodnienia in vitro. Punkt 3 zaczynający się od "Przyjmuję prawdę, iż..." z automatu ignoruje istnienie choćby hermafrodytów, co samo w sobie jest tak nienaukowym podejściem jak uznanie, że odpowiednie pozycje seksualne mogą zagwarantować poczęcie potomka określonej płci. Punkt 5 - co tu u licha robi antropologia chrześcijańska i teologia ciała? Królestwo za klarowną odpowiedź! Zwłaszcza na pierwszą część pytania. Co ma lekarz do wiatraka? Ostatni punkt to zagwarantowanie wykonywania czynności zawodowych w zgodzie z sumieniem - przecież i tak w ten sposób się to odbywa, a odpowiednie przepisy prawa medykom ten przywilej gwarantują.
Nad czym więcej się tu trząść? A no tak, encyklika... Wyjątek z tego dokumentu, którym opatrzony jest tekst Deklaracji znalazł się tam oczywiście nie przypadkowo, przywołuje bowiem encyklikę dotyczącą przede wszystkim małżeństwa, kontroli urodzin oraz prokreacji. Jak można się domyślać papież Paweł VI piętnuje metody antykoncepcji, roztaczając wizję w której władze państw mogą na społeczeństwa nakładać ograniczenia urodzin i tym samym ingerować w najgłębiej intymne sfery życia. W powyższym temacie Kościół - wówczas - zachęca człowieka, aby nie rezygnował ze swych obowiązków, zdając się na środki techniczne. I pisał to człowiek, który z własnej woli zrezygnował z obcowania z kobietą, płodzenia dzieci i ich wychowywania, który przynajmniej oficjalnie nigdy nie podjął tego, co jego zdaniem jest naturalne dla ciała człowieka. W encyklice papież zapisał: [...] należy bezwarunkowo odrzucić - jako moralnie niedopuszczalny sposób ograniczania ilości potomstwa, bezpośrednie naruszanie rozpoczętego już procesu życia, a zwłaszcza bezpośrednie przerywanie ciąży, choćby ze względów leczniczych". To zdanie z całą pewnością urzekło autorkę Deklaracji, panią Wandę Półtawską, która z racji słusznego wieku (93 lata) od dawna nie musi już obawiać się, że ciąża zagrozi jej własnemu życiu. Pomijając nieprzemyślany tekst Deklaracji, oddaję jej honor jako matce trójki dziewcząt - przynajmniej nie można o niej powiedzieć hipokrytka w tym przedmiocie.
Wszystko to podparte jest wielowiekową tradycją, prawami boga chrześcijańskiego, autorytetami kościoła katolickiego. Wszystko to przy jednoczesnym przemilczeniu faktu, że antykoncepcję znano nim powstał Kościół, nim pierwszy papież przywdział suknię, nim spisano boskie prawa. Wszystko to próba cofnięcia ludzkości z drogi postępu o co najmniej pół wieku. Wszystko to mnie nie dziwi, albowiem co stulecie ktoś próbuje zatrzymać prąd postępu i raz na jakiś czas komuś się to udaje.
A teraz zupełnie nie poważnie stara piosenka Monty Pythona, którą nie mam na celu nikogo obrażać, bo to w końcu komediowe podejście do kwestii prokreacji.
Jest takie coś jak kooperatywa "Dobrze". Z razu brzmi dobrze prawda? Grupa ludzi postanowiła wydać wojnę - oczywiście w przenośni, w ich planie nie ma miejsca na agresję - dużym sprzedawcom, zwłaszcza sieciom supermarketów i wprowadzić na rynek inną formę sprzedaży oraz zaopatrywania ludności w produkty spożywcze. Rzecz dzieje się w Warszawie, czas akcji: teraźniejszość. Twórcy koncepcji są zapaleńcami, są wśród nich ekolodzy, działacze samorządowi (właściwie wiem tylko o jednym), tak zwani świadomi konsumenci. Chcą, a właściwie już to robią, kupować produkty rolne bezpośrednio od producentów, tj. rolników i sadowników, tudzież z hurtowni ekologicznych płodów, następnie odsprzedawać je mieszkańcom stolicy po przystępnych cenach. Nie zamierzają na tym zbijać fortuny, chcą jedynie pokrywać bieżące koszty, wyremontować lokal wynajęty od miasta i pozwolić swojej żywnosciowej rewolucji trwać. Używam określenia "rewolucja" świadom, że jest ono na wyrost, ale niech tak zostanie. Wiadomo nie od dziś, że drobny handel spożywczy broni się przed ekspansją wielkopowierzchniowych sklepów i prowadzi partyzantkę bazarowo-uliczną. Warszawa nie jest wyjątkiem jako poligon prowadzenia tych bitew, ale tam partyzanci mają szczególnie fanatycznych sprzymierzeńców.
Minął już czas zachłyśnięcia się kolorowymi półkami hipermarketów i zdaje się, że teraz Polacy chadzają do tych sklepów głównie z dwóch przyczyn (pominę tutaj asortyment ogrodowo-budowlany, skupiając się tylko na spożywczym): po pierwsze szukają najniższej ceny, po drugie szukają miejsc gdzie wszystko można kupić za jednym zamachem. Część społeczeństwa jest zmęczona taką formą robienia sprawunków, tłokiem, produktami niewiadomego pochodzenia - mimo, że każdy sprzedawca ma obowiązek określić przynajmniej kraj producenta. Potrzebują wiedzieć kto, choćby w przybliżeniu, jest twórcą ciężkiej pracy wyłuszczenia z gleby smakowitości, które później kładą na talerz. A jeśli do tego znają z imienia tegoż rolnika czy sadownika to już czują się spokojniejsi o jakość towaru. To zjawisko szalenie ciekawe z punktu socjologicznego. Przecież to, że znamy nazwisko pana Kazia, który zerwał jabłko, nie powinno przeważać szali naszego zadowolenia, jeśli na drugim końcu wagi są certyfikaty jakości. A jednak, wielu z nas nie ufa takim papierkom wystawionym przez urzędy czy prywatne instytucje, tak jak nie wierzymy zapewnieniom polityków, że jest "dobrze". Panuje przeświadczenie, że to co leży w hipermarkecie musi być otrute pestycydami, przerobione genetycznie, sztuczne, niesmaczne i co tam jeszcze chcecie. Za to od rolnika będzie zawsze zdrowsze. To oczywiście przesada, albowiem nigdy nie wiadomo, jakich metod używa ten nasz zaprzyjaźniony rolnik, kiedy nikt nie patrzy. Zresztą są farmerzy więksi i mniejsi, bogatsi i biedniejsi. Ci pierwsi zazwyczaj są bogatsi nie tylko dlatego, że mają smykałkę do zarządzania interesem, ale też temu, że zmechanizowali i zchemizowali swoje uprawy. Czy należą do grupy trzymającej władzę w sektorze żywnościowym? Pozostawię bez odpowiedzi.
Wracając do grupy "Dobrze" - oni dodatkowo wydają się stawiać sobie za cel popieranie polskich, ekologicznych producentów warzyw i owoców. Nigdzie wprost tego nie znalazłem, więc sam sobie wyciągam wniosek, że to kolejny kamyczek wrzucony w nurt walki "z hiszpańską truskawką". Polacy - zresztą nie my jedyny w Europie - coraz częściej chcą popierać nasze. Może akcje typu Teraz Polska zrobiły swoje, a może stary kontynent znów robi się ksenofobiczny? Tak czy siak w założeniach kooperatywy znajduję pozytywną ideę. Romantyczną, ale godną szczerego poklepania po plecach. Obawiam się tylko czy im się to uda i jak długo? Po pierwsze nie mają przewodnictwa, a decyzje podejmuje się wspólnie. Po drugie mają być organizacją non-profit, a i tak wkrótce ktoś zacznie podejrzewać, że robią na tym kokosy. Po trzecie żagle ich łodzi wypełnia wiatr trendu, który może się załamać. Wreszcie po ostatnie przypomina mi to trochę hipisowski ruch, gdzie wszystko ma być dla wszystkich, a ludność żyć będzie w komunach. Acha, nie wspomniałem, że istotną częścią ducha tej grupy jest miła atmosfera? No właśnie. Ludzie się lubią, spotykają się tym chętniej, że są dla siebie interesujący i mogą pogaworzyć nie tylko o zdrowej żywności - wydaje się to być jedynie dodatek do ekologicznych zakupów, a jednak widzę w tym głębię. Mieszkańcy dużych miast poszukują utraconych relacji ze społeczeństwem, aktywnej i swojskiej społeczności i każdy pretekst do ich budowania wydaje się dobry. Ale to już temat na inną okazję.
Jest kolejny mebelek do kolekcji. Teraz wystarczy, że zrobię drugą ławę, dwa krzesła, parasol, bujany kosz wiklinowy... jest co robić w wolnych chwilach.
Aby trochę naładować wesołym nastrojem swój umysł, szukałem dzisiaj czegoś pozytywnego do wrzucenia na blog. Jak to często bywa, najprostsze rozwiązania są najlepsze. Wpisałem w wyszukiwarce hasło "dobre wiadomości" i na pierwszym miejscu w wynikach wyskoczyła strona www.dobrewiadomosci.net.pl
Moim oczom ukazał się stos informacji, które nie straszą a mają wydźwięk co najmniej neutralny. I tak od razu moją uwagę przykuł wpis:
Tam tam tam taaaam! Coś z dziedziny "moje hobby", któremu jednak ostatnio nie poświęcam wystarczająco dużo uwagi. Chyba moje zaangażowanie w sprawy kosmosu, wszechświata i w ogóle wszystkiego, ostatnio było najintensywniejsze poprzedniej zimy. Wtedy to przyłączyłem się do programu poszukiwaczy nowych planet, a także osób analizujących zdjęcia dna oceanicznego i powierzchni księżyca. Do licha! Gdy piszę te słowa, międzynarodowa stacja kosmiczna mknie przez przestworza ciemnego (choć miejscami przeciwnie) kosmosu i właśnie można oglądać spory fragment naszego globu. Właśnie "przelatujemy" nad taflą oceanu - niestety stosunkowo duże zachmurzenie utrudnia mi ustalenie co to za basen. Obraz z kamery można oglądać pod tym adresem:
Reprezentanci skrajnych postaw i światopoglądów zyskują coraz więcej zwolenników w Rosji, ale i w Europie.
Za 5 lat będzie trzeba zastanawiać się nie nad tym czy skrajna prawica w Europie uzyska znaczący udział we władzy, ale kto będzie jej przewodził. Jeśli znajdą się wśród prawicowców tak charyzmatyczni, jednocześnie bezwzględni wojujący politycy jak w latach 20-tych i 30-tych minionego stulecia, to biada Europie i jej ludności. Dziś prawicowcy są rozbici na poszczególne ugrupowania i funkcjonują w dużej mierze niezależnie od siebie w każdym kraju - taki obraz widać na pierwszy rzut oka. Nie jest to do końca prawda, albowiem wiele z tych organizacji czy partii chwali się powiązaniami z ich odpowiednikami w sąsiednich państwach. Jednakże każda z nich bazuje na stereotypach, uprzedzeniach i bolączkach zrozumiałych i aktualnych przede wszystkim dla ich rodzimego społeczeństwa. Rozbicie radykałów stanowi problem skrajnej prawicy, dlatego naturalnym będzie dążenie do konsolidacji w przyszłości, a najlepszą po temu sposobnością jest znalezienie wspólnego wroga, zaś doskonałym forum dla współpracy Parlament Europejski. O antagonistów, których należy w ich mniemaniu zwalczać, nie trudno. Już w kampaniach wyborczych część faszyzujących grup idzie pod hasłem rozbicia Unii Europejskiej - nie zmiany, a rozbicia. Do tego dochodzi wspólne stanowisko wobec agresji Rosji na Krym, co jest tym dziwniejsze, że odbyła się ona między innymi pod pretekstem zwalczania neofaszyzmu na Ukrainie. Nie potrafię zrozumieć jak spadkobiercy faszyzmu mogą odnaleźć bratnią duszę w Putinie, skoro ich sztandarowym hasłem np. w Polsce jest walka z zależnością od Rosji. Do tego dochodzi antylewicowość w całym bloku prawicowym, którą przeciwko komu mają kierować, jak nie przeciw Rosji, gdzie zmienił się ustrój, ale duch komunizmu nie zaginął - przynajmniej w narodzie, o czym świadczy uwielbienie dużej części Rosjan nawet dla Stalina. Tym większe moje zdziwienie, kiedy Korwin-Mikke co i rusz powołuje się na doskonałe rozwiązania gospodarcze w Chinach, ale też chwali ingerencję Putina na Ukrainie. To ostatnie jest nietypowe dla kogoś bliskiego libertarianom, gdzie postulat o zminimalizowaniu ingerencji rządów w społeczeństwa jest najważniejszy, zaś Chiny są już całkiem wyjęte z tego obrazka (a może Mikke jest bardziej anarchistą niż minarchistą?)
Znowu muszę doprecyzować. Nie rozumiem solidarności europejskiej skrajnej prawicy z Rosją w kontekście Ukrainy, lecz tylko ze względu na symbolikę i sztandary. Tak naprawdę wiem, i powinien wiedzieć to każdy kto sympatyzuje prawicy albo lewicy, że gdy dochodzi do radykalizacji obu tych światopoglądów, dochodzi również do zbliżenia podstawowych założeń. Faszystowskie Niemcy i komunistyczny Związek Radziecki łączyły nie tylko sposoby działania, indoktrynacja, zastraszanie narodów, czystki etniczne oraz polityczne i centralizacja władzy, ale również podstawy ideowe, a przede wszystkim źródło ich siły. Komunizm i Faszyzm (choć pierwszy to system polityczny, a drugi tylko doktryna) są bliższe sobie niż większość na co dzień uważa. Sztuką jednak było przekonać ludzi, co udaje się do dziś, że są to dwie całkowicie przeciwstawne koncepcje. Obie wyrosły na niechęci do istniejącego ustroju politycznego oraz porządku społecznego. Obie dążyły do unifikacji społeczeństw. Obie zakładały gruntowne zburzenie dawnego porządku. Obie obiecywały lepsze jutro i obie poniosły porażkę na tym polu.
Neofaszyści ponownie mamią część zagubionego społeczeństwa Europy, wskazując im kierunek marszu.
Jak dawniej karmią ludzi nienawiścią, potrzebą "wyczyszczenia" narodów z obcych, imigrantów, napływowych pracowników, którzy wypychają ich pisklęta z gniazda niczym kukułcze podrzutki. Polska to kraj, który w pierwszej linii powinien sprzeciwiać się takim postawom i to nie tylko ze względu na naznaczoną śmiercią historię. Powinniśmy wystrzegać się takich idei, ponieważ to również my jesteśmy tymi kukułczymi jajami w krajach zachodniej Europy. Czy się to komuś podoba czy nie, część ludzi chce pracować dla Niemca, dla Anglika czy dla Francuza, a złość skrajnych prawicowców w tych krajach obraca się właśnie przeciwko naszym rodakom. Jeśli ktoś myśli, że nasze rodzime ruchy narodowe zapewnią nam godną pozycję w Europie, to się myli. Takie ruchy nie dbają o godność obywatela, co najwyżej o pamięć historyczną i hołd dla godła oraz flagi. Część ich zwolenników zapewne sądzi, że jedynym sposobem na zbudowanie silnej Polski oraz obronę Polaków przed niechętnymi nam mieszkańcami reszty Unii jest wzmocnienie krajowego ruchu narodowego, ale wielkie będzie ich zdziwienie, gdy ONR i Kongres Nowej Prawicy poda rękę AfD (Alternatywa dla Niemiec), UKIP (Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa) czy FPÖ (Wolnościowa Partia Austrii), dzięki czemu wzmocni się prawicowa frakcja w Parlamencie, a następnie, zapewne po paru latach polskie frakcje oderwą się od tego obozu i znów staniemy na obrzeżach polityki. W moim mniemaniu stanie się tak dlatego, że ostatecznie nijak nie da się pogodzić interesów polskiej prawicy z interesami niemieckiej, austriackiej, francuskiej czy angielskiej. Tamte ugrupowania mogą funkcjonować razem, ale nie wspólnie z naszymi. Gdy już zablokują napływ imigrantów islamskiego wyznania, ludności z byłych kolonii w Afryce oraz z obrzeży Unii Europejskiej, wówczas przyjdzie kolej na rozwiązanie problemu imigrantów z Polski. I co wówczas zrobi Nowa Prawica i ONR? Remedium na wpływy skrajnych prawicowców jest dobrobyt i silna wola ludzi, którzy nie chcą nienawiści. Dobrobyt w Unii powoli się kończy, a nawet nie zdążył objąć wszystkich swoimi skrzydłami. Zatem pozostaje silna wola.
czwartek, 15 maja 2014
Rainer Höss przeciwko skrajnej prawicy - to nie pierwsza jego aktywność na polu walki z demonami przeszłości, ale zdaje się pierwsza głośna akcja na rzecz utemperowania radykałów
Kiedy byłem dzieckiem często rysowałem tęcze, nawet miałem taką wielokolorową kredkę świecową, którą pewnie niektórzy z was też dostali w prezencie. Mój brat podprowadził mi tę kredkę i napisał na suficie wielkimi, drukowanymi literami DUPA. Nie miałem wówczas pojęcia o jakiejkolwiek symbolice tęczy, poza tym, że wszystkim dzieciom kojarzyła się z radością. Równie często rysowałem kotwice, ponieważ każdy statek taką musiał mieć, także żaglówka, motorówka czy jakakolwiek pływająca krypa. Nie wiedziałem nawet, że ona też coś symbolizuje, między innymi nadzieję. Teraz po wielu latach wiem, że ludzie potrafią pokłócić się o każdy znak oraz jego znaczenie, a część Polaków zdaje się zwyczajnie jest do tego stworzona. I tak dla jednych tęcza jest symbolem LGBT, dla drugich przymierza Boga z ludźmi, dla trzecich pamiątką po przewodnictwie Polski w Unii Europejskiej, dla czwartych wielobarwnym przedstawieniem zjawiska optycznego.
Z kotwicą również są problemy, na przykład w ubiegłym roku marszałek sejmu chciała wprowadzić obostrzenia w używaniu znaku Polski Walczącej, a wcześniej były próby opatentowania tego symbolu przez różne środowiska. Nawet o jedną literę można kruszyć kopie. Kto pamięta kampanie przedreferendalną PiS w sprawie odwołania prezydent Warszawy? Wtedy poszło o to, że Prawo i Sprawiedliwość używa i nadużywa litery "W", która ponoć jednoznacznie kojarzy się z godziną "W" czyli chwilą rozpoczęcia powstania warszawskiego. Najpierw politycy PiS otwarcie wykazywali analogię do wydarzeń z czasów wojny, potem trochę wycofywali się rakiem. Ja, w ramach własnej bezbrzeżnej ignorancji, proponuję wszystkim uczestnikom tego zamieszania literkę "w" jak wariat. Innym symbolem, który budzi kontrowersje jest swastyka - raz będąca logo III Rzeszy, raz hinduskim talizmanem, raz zwykłym gryzmołem na starożytnej elewacji rzymskiej.
Jest jeszcze flaga w naszych barwach narodowych. Niby wiadomo co z nią robić, a czego nie należy. Mimo to ciągle widzę pomazane flamastrem flagi biało-czerwone i to często u ludzi z tych środowisk, którzy chcą spalić tęczę w Warszawie. Z tego powodu nie dziwi mnie ich zapał - skoro niszczą mazakami symbol, który ponoć kochają, to naturalną konsekwencją jest niszczenie innych symboli. Nawet jeśli dla kogoś, jak dla mnie, jest to zwykła tęcza, ani brzydka, ani piękna, ani gejowska, ani biblijna. Jedno co mnie cieszy, że nie z moich pieniędzy ją odbudowują. Czy przypadkiem nie z moich pieniędzy kupiono benzynę do jej podpalenia, tu już pewności mieć nie mogę.
Acha! Jeszcze jedno. Europoseł Kurski mówi, że to obraza dla wiernych, stawiać symbol LGBT przed kościołem. Nasuwa mi się taka oto odpowiedź, że często trudno w stolicy coś postawić tak, aby nie stało przed, za, obok czy dwa kroki dalej od jakiegoś kościoła, zwłaszcza że świątynie zwykle stoją przy samej jezdni.
W ramach obywatelskiej aktywności, proponuję kliknąć na poniższy link do kamerki z Placu Zbawiciela w Warszawie i albo przeistoczyć się w nocnego stróża, który czuwa by nic tęczy się nie stało, albo głośno ryczeć gdy dziki tłum będzie ją palił. Na to drugie może nie być szans, bowiem ostatnio zamontowano system gaśniczy, ukryty w kwiatach.
Myślę, że można by też wystawić wielki, tęczowy napis DUPA na Rondzie Dmowskiego w stolicy, aby obrazić wszystkich: lesbijki, katolików, narodowców, gejów i kogo tam jeszcze się da. Dzięki temu może raz wszyscy oni by się zjednoczyli.
Słuchacie czasem Radia Maryja? Ja lubię wiedzieć, co się dzieje we wszystkich mediach, więc czasem słucham, choć przeważnie trafiam na tę rozgłośnię przypadkiem podczas skanowania eteru. A że Maryja zajmuje często dwa pasma w niektórych częściach kraju i że są czarne dziury, w których tylko jej sygnał mogę złapać... Nawiasem mówiąc, wjechałem kiedyś w taką dziurę, że nie odbierałem nawet RM, za to pierwszą częstotliwością jaka wyłoniła się z pustki było Radio Zet. Ale do rzeczy.
Wczoraj wracałem zmęczony z Olsztyna, aż tu nagle pyk! Radio Maryja, a na jego antenie nikt inny jak ksiądz profesor Dariusz Oko. Napomknąłem już wcześniej o tej nowej błyszczącej na kościelnym firmamencie gwieździe przy okazji gender. Tak się składa, że to ulubiony temat ks. Oko, więc nie trudno zgadnąć o czym była wczorajsza audycja. Przecież jak się ktoś na czymś zna, to czuje się w tym temacie bezpieczny, a jak do tego ma jeszcze misję od boga to uczepi się spódnicospodni gender z całych sił. Dlaczego znowu o nim piszę? Bo mnie natchnęło. Nigdy wcześniej jak wczoraj nie wierzyłem tak mocno... w to, że rzeczywiście może istnieć prawdziwe Zło. Ten szalony ksiądz jest wcieleniem zła przez duże "Z". Może i to przesada, ale skoro piszę o członku Kościoła, to nie zaszkodzi użyć podobnego stylu wykładania rzeczywistości. Ten wpis jest dla mnie, abym nie zapomniał o istnieniu tak fascynująco nawiedzonych jednostek, oraz dla tych którzy mają Oko w nosie - jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało - i sądzą, że takich pomyleńców można zlekceważyć. Jest to także wpis po trosze dla wierzących, którzy dla świętego spokoju przymykają... niezręczności językowe same pchają się pod palce... przymykają oko na księdza Oko. Wiedzcie, że wasz Kościół chroni pod swoimi skrzydłami również takich niebezpiecznych, zgorzkniałych, szkodliwych kleryków.
Wczoraj przede mną i słuchaczami Radia Maryja Oko wyłożył 5 elementów genderyzmu, które konstytuują ten ruch jako narzędzie szatana.
1. Rewolucja seksualna
2. Homopropaganda
3. Seksualizacja i deprawacja dzieci
4. Dążenie do uzyskania władzy autorytarnej.
5. Przepraszam, ale nie zapamiętałem jednej z zasad, a 4-ta była u Oko 5-ta, więc przesunąłem ją wyżej.
Wstyd trochę, że nie spamiętałem wszystkich słów człowieka, którego słuchałem z uwagą, ale czułem się jakbym był na kazaniu w szpitalu psychiatrycznym, prowadzonym przez szkolonego w oracji sprawnego bajarza, który zażył za dużo leków psychoaktywnych. Wobec tak dużej dawki absurdalnych wieści, popartych argumentacją, która właściwie jest już nową ideologią, kilkukrotnie oniemiałem. Stąd luki w pamięci.
Dla Oko gender jest ściśle związane z Unią Europejską, co daje siłę wrogom chrześcijaństwa, którzy popierają chociażby edukację seksualną w szkołach. Ów człowiek potrafi wypaczyć w słowach niemal wszystko. W audycji stwierdził, że genderyści to ludzie, którzy często są za aborcją, zatem najpierw sami mordują własne dzieci, a następnie sięgają po "nasze", katolickie, po to by je zdeprawować. Dziwne, że nie odniósł się przy tej okazji do deprawacji i mówiąc wprost - gwałtów - których dopuszczają się jego koledzy duchowni na nieletnich. Cóż, najtrudniej dojrzeć belkę we własnym oku. Uznał za oburzające, że genderyści atakują jego kraj, kraj katolicki, w sposób podły godząc w zasady religii, którymi przecież wszyscy się kierujemy. Nadmienił, iż gdyby on pojechał do krajów niekatolickich (jeśli dobrze pamiętam do afrykańskich) i tam w wiejskiej szkole zaczął nauczać, to zaraz by go usunięto. To ciekawe, stosunkowo nowe podejście do nauczania wiary - czyżby ks. Oko pojął, że skoro Kościół od zawsze walczył z innowiercami, to tamci też mają do tego prawo? A skoro tak, to tym mocniejsze jest prawo chrześcijan do stawiania oporu innowiercom i wolnomyślicielom. Wydaje się, że ów człowiek, nie tylko życzy sobie nowej wojny religijnej, ale nie uznaje by kiedykolwiek taka się zakończyła. Kościół jest oblężony i w stanie wojny, a jego najmocniejszy przyczółek stanowi Polska, zaraz po Watykanie. Nie po raz pierwszy porównał gender do marksizmu i komunizmu. Ale nie lękajcie się, skoro Polacy oparli się komunistom, to oprą się genderystom. Albowiem "nikt jeszcze nie wygrał z Panem Bogiem". Rzeczywiście tu muszę się z nim zgodzić, gdyż trudno zwyciężyć kogoś, kto nigdy nie staje naprzeciw nam.
Co tutaj robi ten wideoklip? To taki mój żart. Kościół zawsze obwinia wszystkich wokół za deprawację, tymczasem nigdy nie pomyśli, że im mocniej naciska na społeczeństwo, tym mocniej niektórzy będą korzystać na ukazywaniu antybogobojnych zachowań, ale też zwyczajnie ludzie będą chcieli łamać te zasady, które podane im są jako dogmat i usilnie wpychane do głów. Ta pioseneczka zaczyna się od słów "Little Sarah was from Texas, she was a preacher's dauther..." Czyli Mała Sara pochodzi z Texasu, była córką pastora.
Zapytany przez prowadzącego audycję, księdza inżyniera, jak można się bronić przed ruchem gender, ksiądz Oko odpowiedział choć z początku nie wprost. Najpierw przypomniał, że już o tym mówił wielokrotnie przed znakomitymi osobistościami - tu wymienił biskupów polskich - co jak rozumiem miało potwierdzać jego status eksperta. Następnie dał lekcję walki z gender. Zaapelował do rodziców aby uczestniczyli w życiu szkół, wypytywali kadrę wraz z dyrektorami placówek jaka jest linia nauczania dzieci i tamże dawali odpór wstrętnym zboczeńcom (nie użył tych dwóch ostatnich słów). Ponadto wszyscy obywatele muszą udzielać się w samorządach lokalnych, wyborach, aby nie dopuścić osób o niewłaściwym światopoglądzie do władzy. Najsampierw należy pozostać i trwać w Panu Bogu - to chyba wersja dla bardziej biernych w życiu społecznopolitycznym wiernych, ale wspólna podstawa dla wszystkich.
Ksiądz Oko daje nam wszystkim nadzieję, że walkę wygramy i genderyści zostaną powstrzymani. Dla mnie natomiast ta postać jest częścią nowej fali wpędzającej wiernych do ciemnogrodu. Kościół nie zrezygnował ze starej strategii i nie przestał wierzyć, że nad ciemnym ludem najłatwiej sprawuje się pieczę.
Jak to jest, że człowiek staje się świętym? Wystarczy garść dobrych chęci i moc sprawcza innego człowieka, w tym wypadku papieża. Odrobinę upraszczam, bo przecież trzeba jeszcze cudu, a proces kanonizacyjny jest długotrwały. Całe szczęście są jeszcze ludzie, których dziwią takie "cuda", odosobniony w tym zdumieniu nie jestem. A jednak w przededniu kanonizacji Karola Wojtyły - właściwie już wcześniej - za sprawą najbardziej liczących się w kraju mediów można nabrać przeświadczenia, że wszyscy Polacy żyją tym wydarzeniem i jego oczekują jak kania dżdżu. Oczywiście główne media to nie wszystko, a ich domeną jest takie dostrojenie obiektywu, aby widzom wydawało się, że tym właśnie świat żyje, co nam pokazują. Nie mam na celu roztrząsania po co jest kanonizacja papieża Polaka. Ci, którzy jej potrzebują, dostaną ją, ci którym jest nie potrzebna raczej krzywda się z jej powodu nie stanie. Kardynał Dziwisz na pytanie "po co nam święty papież Polak" odrzekł, że potrzebujemy autorytetów, kogoś kto wyznaczy drogę. To oczywiście nie jest odpowiedź na pytanie, ale klerykałowie mają to do siebie, że nigdy nie odpowiadają wprost, chyba że mogą zaserwować nam jeden z dogmatów. Mnie bardziej interesuje jak można zrobić człowieka świętym, skoro jeszcze niedawno za życia był taki sam jak reszta ludzkości - krew, szpik, mięśnie, kości. Czy naprawdę za sprawą paru podpisów, wielkiej uroczystości i sakramentów można przemienić czyjeś istnienie w coś wyższego? Najwyraźniej tak, skoro aż roi się od nich wśród zastępów dusz w niebiosach. Ich lista jest okrutnie długa i zapewne żaden katolik nie potrafi wymienić nawet czwartej ich części z imienia. Ponadto są jeszcze ci bezimienni, których ujmuje się wspólną klamrą "Wszyscy Święci".
Kto to jest święty? To osoba przebywająca w niebie, za czym idzie, że już zmarła i taka, której życie może być brane za przykład dla innych wiernych, ze względu na jej cnoty. Powstaje zatem pytanie, czy jest potrzebny dodatkowo tytuł świętego, aby reszta katolików mogła naśladować jednego ze współbraci? Widać tak, ponieważ ludzie funkcjonujący w ramach jakiejkolwiek organizacji, zwykle mają tendencje do szukania zatwierdzenia czegoś przez zwierzchnictwo. Ktoś im musi powiedzieć kogo warto naśladować i tak też jest u katolików. Zatrzymam się tu na chwilę. Jeśli poprzedni wniosek był słuszny, to jak wytłumaczyć, że to wierni domagali się kanonizacji Wojtyły? Ponoć tak było, takie wieści płynęły przez ostatnie lata za pośrednictwem duchownych i mediów. Czy zatem, jeśli pierwszy wniosek jest słuszny, to czy nie wydaje się także słuszne, że wierni zostali zainspirowani do domagania się nadania tytułu świętego zmarłemu papieżowi? Jeśli zaś jest błędny, to należałoby uznać, że wierni nie potrzebują potwierdzenia ze strony kleru, myślą autonomicznie w sprawach Kościoła i sami są inspiracją jego działań. Zatem wracam do punktu wyjścia - po co im święci? Połowiczna odpowiedź znajduje się w pewnej bardzo ważnej doktrynie - to kler decyduje kogo można czcić i do kogo można się modlić. Dla mnie, niewierzącego, ta doktryna wydaje się być zalegalizowanym odstępstwem od innej doktryny - nie dopuszcza się bałwochwalstwa. W takim razie znów trzeba przyjąć, że to kler wskazuje wiernym, kogo można naśladować i to Kościołowi (nie wiernym) potrzebna jest instytucja świętych. Inaczej każdy wierzyłby i czciłby kogo i co by chciał.
Co się zaś tyczy szumu jaki powstaje wokół kanonizacji, to choć mnie nuży, to przecież przez parę dni mogę obejść się bez głównych stacji telewizyjnych i kanałów radiowych. Wierni mają swoje święto, niech tak będzie. Już mnie nawet nie trapi organizowanie koncertów za publiczne pieniądze, czy emitowanie spotów telewizyjnych z tej okazji - to i tak marne grosze w porównaniu do dotacji na Świątynię Opatrzności Bożej - w końcu część z tych pieniędzy pochodzi również od czynnych katolików. Poza tym przecież organizuje się chociażby wspólne czytanie dzieł Brzechwy dzieciom, a to takie same baśnie i bajeczki.
Jak już wspomniałem we mnie ta kanonizacja nie godzi, zatem ufam, że i katolików czytających ten wpis, powyższa polemika nie urazi. Jeszcze tylko na koniec szpilę wbiję w sam watykański zakon: słyszeliście o ustawie we Włoszech, w myśl której każdy, kto zamierza pracować z dziećmi (np. w szkole) musi postarać się o zaświadczenie o niekaralności za przestępstwa wobec dzieci? Wiecie kto oburzył się na jej wprowadzenie jako jedyny i kto stwierdził, że powinien być a priori poza podejrzeniami? Watykan.
Zamieszczam link do artykułu The New York Times, o tym jak działa program pojednania w Rwandzie po 20 latach od ludobójstwa. Jest napisany w języku angielskim, ale same zdjęcia robią wrażenie. Fotograf uwiecznił na nich pary złożone z przedstawiciela ludności Hutu i przedstawiciela Tutsi. Na każdym zdjęciu po lewej Hutu - biorący udział w mordowaniu lub plądrowaniu, po prawej Tutsi - ocalała lub ocalały z masakry. Zrobienie tych ujęć było możliwe dzięki przebaczeniu jakie Hutu uzyskują od swoich ofiar, lub ofiar swoich krewnych. W 1994 roku od początku kwietnia do lipca wymordowano niemal 1 mln osób ludności Tutsi (szacunki mówią o 800 tys. do ponad 1 mln osób zabitych w ciągu 100 dni).
Są na tym świecie partie, związki i stowarzyszenia, o których filozofom się
nie śniło. Teraz będzie o paru takich organizacjach, które powołały komitety
wyborcze do Parlamentu Europejskiego.
Ilu z was słyszało o rodzimej Partii Libertariańskiej?
Poczytajcie ich program, z którego dowiecie się, że PL domaga się aby Państwo
nie wściubiało nosa do absolutnie niczego, chyba że ma zapewnić ustawami właśnie to
niewtrącanie się do czegokolwiek. PL dopuszcza jednak szczątkowe funkcje Państwa,
byleby były ograniczone do niezbędnego minimum i było jak najtaniej. Nie będę
się rozwodził w temacie ich programu, w innym artykule postaram się - jak to
mówi młodzież - zniszczyć ich programowe postulaty i zrobię to dla zabawy.
Skwituję tylko, że PL budzi u mnie skojarzenia z ideologią Stowarzyszenia Warmińskich Chłopów Bosych, ponieważ
widzi Polskę jako samoregulujący się, zrównoważony i nieograniczany szkodliwymi działaniami państwa organizm pełen dobra. I cały ten program zapełnił aż 15 stron A4, a przecież
wystarczyło napisać "żeby nie było niczego!".
Związek Słowiański, mówi wam to coś? Ja do dzisiaj nie
wiedziałem, że istnieje sformalizowana grupa pod tą nazwą. Zadałem sobie trud
przeczytania ich statutu, dziękując że był krótszy niż program PL. Ich logo to brodzący bocian wpisany w litery ZS - szkoda, że ja tego nie wymyśliłem,
bo może zgarnąłbym 80 tysięcy. Nie wiele ze statutu się dowiedziałem o tym, czym
zajmuje się ZS, poza tym, iż broni on praw
i interesów Narodu Polskiego oraz dba o zachowanie jego słowiańskiej tożsamości
i odwołuje się do manifestu Zjazdu Słowiańskiego w Pradze z 1848 r. Panslawizm
nikogo dzisiaj nie dziwi, ale ZS interesuje wyłącznie naród polski, zatem czemu
nie nazywa się Związkiem Polskim? Może nazwa była już zajęta? Nie. Raczej chodzi o
to, że na zjazdach panowie lubią posłuchać zespołów minstreli przy ognisku i
poczuć się tak bardzo słowiańscy i przedindustrialni, mimo że wdziewają
garnitury. Do tego mogą brać udział w międzynarodowych zjazdach wraz ze swoimi odpowiednikami z Czech czy Białorusi.
Gospodarka Dobra Wspólnego -
jeśli po kliknięciu ten link przekieruje was na stronę, która wygląda jak
witryna taniego biura podróży, to własnie trafiliście pod adres komitetu
wyborczego dobra wspólnego. Właściwie nie będę drwił z tych ludzi, bo wyglądają
na pozytywnych ideowców. Z tym, że ich postulaty trącą socjalizmem, populizmem
i państwowym interwencjonizmem oraz nadopiekuńczością względem narodu. Bez
szans na urzeczywistnienie.
Naprawimyto.org to
jest... no cóż, ja jestem za stary na takie wynalazki. Twórcy tej organizacji
twierdzą, że jest ona pierwszą internetową organizacją. Czy to coś takiego jak
wirtualna miłość? Nie wiem, mówiłem że jestem za stary. Działali w sprawie
referendum odnośnie ACTA i chcą naprawiać wszystko, a obywatele mają zdecydować
czym się ta organizacja zajmie - czytaj: nie mają programu. Niestety nie
naprawiają odkurzaczy ani pralek. O Oburzonych nie
będę się rozpisywał, ponieważ są oburzeni i to mi wystarczy, aby nie czytać
dlaczego są oburzeni - możecie kliknąć na link i zrobić to za mnie. Jest też
Komitet Obrony Wędlin Tradycyjnych (linku brak, bo nie ma do czego linkować),
lecz wszyscy wiemy, że chcą bronić produktów wytwarzanych ponoć metodami
opartymi o dawne procedury. Jest jeszcze Komitet Wolność, ale czyja to wolność,
czy walczą o nią, czy też już ją osiągnęli, tego nie udało mi się ustalić. Natomiast, tu ciekawostka, członkowie nie mogą mieć więcej niż 35 lat. Ciekawe co zrobią z tymi, którzy w trakcie zestarzeją się zanadto - zrzucą ich w czeluść ze skały czy może odprawią do szacownej starszyzny?
Demokracja Bezpośrednia to
w tym wypadku nie pojęcie z zakresu nauk politycznych, atoli zaklęcie, którego
używa ugrupowanie o tejże nazwie. Pod hasłem Turkusowa Rewolucja proponują
nam zmiany w przepisach dotyczących referendum (wniosek podpisany przez 0,5 mln
obywateli ma zobowiązywać do przeprowadzenia referendum), możliwość odwołania
posła lub senatora ze stołka, prawo do zmiany konstytucji w ręce ludu,
głosowanie w wyborach online - całkiem mądrze, prawda? A teraz hit sezonu:
wprowadzą okrągłe karty do głosowania i okrągłe listy wyborcze! W pierwszej
chwili pękałem ze śmiechu, ale może faktycznie coś w tym jest. Zamiar jest
taki, że to ma wyeliminować preferowanie kandydatów na podstawie miejsca na
kartce. Ponadto chcą zrobić jeszcze wiele w celu ukrócenia przywilejów
rządzących, wywalić powiaty z mapy Polski, oraz ograniczyć możliwość
inwigilacji obywateli. Całkiem nieźle, ale wielu silniejszych już części z tych zmian próbowało i poległo, albo zwyczajnie sobie odpuścili.
Jaki wniosek wyłania się z tego przeglądu parady
gwiazd komitetów wyborczych? Ano taki, że w Polsce nie zrozumiano jak działa
Parlament Europejski. Różne środowiska postanowiły najtańszym kosztem uzyskać
głos w tym gremium, gdy tymczasem na zachodzie prowadzi się lobbing. Zwyczajnie
kupuje się głosy posłów, obojętnie których byle skutecznych i dobrze osadzonych
w parlamentarnym środowisku. I choć jest to ohydne, to w obecnych warunkach
wydaje się być najskuteczniejszym sposobem uzyskiwania własnych celów. Niedawno
jakiś pieniacz z nacjonalistycznej partii z Wielkiej Brytanii na forum PE
wyrzucił wszystkim, że błędem było rozszerzanie NATO na m.in. Polskę, ale chyba
nikt poważnie nie myśli, że jego głos przesądzi o wyrzuceniu najmłodszych
członków z tej organizacji? Poza tym w ogóle gdzie Rzym, a gdzie Krym? Temu
panu ktoś powinien powiedzieć, że NATO to nie Unia Europejska.
Tym, którym spodobała się nazwa stowarzyszenia Bosych
Chłopów muszę przekazać smutną wieść, iż nie kandydują ci panowie do Parlamentu
Europejskiego. Za to chcą zbudować w moim województwie wioskę z gliny, śliny i
trzciny i jeszcze na tym zarobić. Powodzenia panowie, jak coś to mam nieco mchu
pod sosną i mogę przekazać w darze. Co do dużych partii startujących w
wyborach, to przyznam, że rozumiem ich tok myślenia. Obsadzenie paru krzeseł
w Parlamencie więcej od konkurencji pozwala radośnie zakrzyknąć: wygraliśmy kolejne wybory! To nic, że u nas w 2009 r. głosowało niespełna 25% uprawnionych.
o tym dlaczego część Polaków pragnie dyktatury lub monarchii;
Początkowo miało być tu również o różnych ugrupowaniach, które powstały w Polsce, a których istnienia wielu z nas nie podejrzewało. Jednakże jest tak wiele ciekawych kwiatków, że zdecydowałem się rozbić tekst na dwa oddzielne artykuły.
Z małym zdziwieniem obserwuję jak w ostatnich latach narastają tendencje antydemokratyczne w Polsce, ale i w Europie. Właściwie nie dziwi mnie samo zniechęcenie do demokracji, lecz w połączeniu z tendencjami promonarchistycznymi lub prodyktatorskimi już tak.
Teraz przyszło mi do głowy by o tym napisać, albowiem obejrzałem materiał Mariusza Kolonko, który wprost woła: "Polska potrzebuje dyktatora!". Dlaczego w ogóle wspominam o tym człowieku? Przecież nie pracuje on już dla największej polskiej stacji telewizyjnej pod względem oglądalności, tylko dla pomniejszej i wydawałoby się, że jego oddziaływanie na odbiorców jest znikome. A jednak ten pan ma blisko 300 tysięcy fanów na Facebooku, blisko 400 tysięcy subskrybentów na Youtube, przeszło 12 tys. obserwatorów na Twitterze i jak dowiadujemy się z jego strony 16 milionów odsłon jego kanału na YT. Czyli ktoś go słucha. Nie o nim będzie ten wpis, tylko o tym co powiedział. Kolonko dołączył do wciąż jak mniemam niedużej grupy, acz stale poszerzającej zastępy, która uważa, że potrzeba nam rządów silnej ręki. Mamy już przecież od lat ugrupowania quazi-partyjne i partie, które postulują utworzenie monarchii w Polsce. Tu całe szczęście w domyśle mówią o oświeconej, nie absolutnej - choć nie zawsze jestem co do tego przekonany. Mamy też ugrupowania neonazistowskie i znacznie bardzie wpływowe, ogólnie ujmując, nacjonalistyczne. Co prawda na wszelki wypadek te ostatnie nazywają siebie "patriotycznymi" albo "narodowymi", ponieważ nacjonalizm dla mniej wnikliwych kojarzy się przede wszystkim z III Rzeszą, albo z nacjonalizacją gospodarki, a to już z komunizmem, z czym z kolei takie ugrupowania jak Obóz Narodowo-Radykalny walczą zdjętymi z czerwonych sztandarów sierpem i młotem (Raz sierpem, raz młotem, czerwoną i tak dalej...). Nawet bojówki Młodzieży Wszechpolskiej w końcu pojęły, że zachowywanie się jak Gestapo i salutowanie "na Rzymianina" nie przyciągnie szerszej grupy inteligentów w kraju, który został rozdeptany przez buciory nazistów. Do ofensywy ostatnio przygotowuje się Nowa Prawica Jego Królewskiej Mości, tj. partia Korwina-Mikke, który chyba uznał, że jak nie teraz to już nigdy, bowiem następnej kampanii może nie doczekać.
Jest też pęczek partii czy ugrupowań, niekiedy sięgających do tradycyjnych formacji, które pominąłbym z racji małego wpływu na rzeczywistość, gdyby nie było zabawnym wspomnienie o nich, ale jak zapowiedziałem będzie o tym w następnym wpisie.
Jeśli chodzi o Nową Prawicę, to nie znajdziemy w jej programie słowa o zmianie ustroju na monarchię, jednakże kto zna Jego Królewską Mość, wie że pan Korwin za takim systemem rządów przepada. Zresztą wystarczy wyszukać na stronie JKM hasło "monarchia" a wysypie nam się jakieś 200 artykulików, cytatów, wpisów na ten temat w ujęciu krajowym i międzynarodowym. Sam Prezes NP twierdzi, że oczywistą alternatywą dla demokracji jest monarchia i twierdzi (żartobliwego tonu niestety nie można wykryć w wywiadzie z 2009 r. więc można tylko domyślać się intencji), że inicjały ma odpowiednie do objęcia tronu. Nowa Prawica zrezygnowała z walki o restytucję Korony w RP, na rzecz silnego prezydenta w modelu francuskim lub prezydenckim. Niemniej jednak nie ulega wątpliwości, że tym co przyciąga wielu ludzi do tej partii jest niezachwiana wiara Korwina w monarchię i twarde przywództwo jednostki. Program Nowej Prawicy rozwadnia nieco jego koncepcje, choć wydawałoby się, że jego pomysły i tak są bardzo rozbudowane. Partia chce zredukować liczbę posłów, senatorów, odebrać inicjatywę ustawodawczą rządowi i skrócić listę ministerstw do 6 (albo 7, bo jak je policzyłem to wyszła mi inna liczba niż władzom NP, chyba że to: "Min. Gospodarki i Terenami i Ochrony Środowiska" - jest jednym resortem o pokracznie zapisanej nazwie). Ogólnie całą resztę Państwa zreformują i wprowadzą federalizm, jeśli dobrze rozumiem. W każdym razie Polska ma być zbiorem autonomicznych regionów, lecz nie suwerennych, gdzie zostanie umocniona władza samorządów. Ciekawostką jest zdanie "Państwo będzie też bronić ludzi przed uciskiem ze strony samorządów" o wydźwięku żywcem wyjętym z wyidealizowanych obrazów szczęśliwego królestwa. Wystarczy wyrzucić państwo i wstawić król, usunąć samorządów i wkleić np. wojewodów i już mamy górnolotną ideę z zamierzchłych czasów. Tylko z których i z jakiego państwa? Bo jeśli z Polski to należy pamiętać, że od drugiej połowy XVI w. król przestał sprawować najwyższą władzę sądowniczą, zaś wcześniej zwykle nie miał dużego wpływu na lokalne władze. Dalej mamy obietnice obniżenia podatków, redukcję liczby urzędników, zlikwidowanie ZUS, KRUS i co ciekawsze zwrot już wydanych przez nas pieniędzy na oświatę i służbę zdrowia! Co prawda w bonach, ale zawsze. Do tego wróci kara śmierci, najwyraźniej obligatoryjna dla morderców. Ponieważ w programie tym skrzętnie unika się mówienia o monarchii, a znane są poglądy jej prezesa, pozwalam sobie wyciągnąć wniosek, że zwolenników przyciąga wizja silnego przywództwa w rękach prezydenta. Myślę sobie, że kombinują w ten sposób: król jeszcze nie dziś, ale może za jakiś czas? Zresztą Korwin daje sobie na to jakieś piętnaście lat.
Skąd więc ta tęsknota za koroną u pewnej grupy rodaków? Ponieważ przywodzi niezwykle ciepłe uczucia. Już od podstawówki moje pokolenie nabierało przeświadczenia, że przed rozbiorami ten kraj nadwiślański był krainą mlekiem i miodem płynącym, zbożem złotym szumiącym, kulturą stojącym, ale i bogu chrześcijańskiemu pokłony bijącym. Nawet jeśli część z tęsknych marzycieli ma ambiwalentny stosunek do religii, to do wizji silnego mocarstwa z koronowaną głową na czele już nie. Od morza do morza, z Wileńszczyzną, z Lwowem i z narodową dumą - tego byśmy chcieli. Bo skoro Brytyjczycy, Hiszpanie, Duńczycy i inni mogą, to czemu my nie (mówię oczywiście o monarchii)? W ogóle wystarczy tylko mieć tego króla, a ulice spłyną złotem. To raz. Wielu chce jasno wytyczonej drogi, przez kogoś kogo mogliby nazywać ojcem narodu. Stąd również miłość do papieża u bogobojnych. Ludzie mają dość kłótliwych partii i partyjek, szczekaczy i pieniących pyski na pokaz... stop. Zanadto wczułem się w klimat populistów. Jeszcze raz: ludzie mają dość skłóconych polityków, którzy wciąż zmieniają poglądy, rozdrabniają poważne sprawy na grosze i nie potrafią pokierować narodem ku stabilności i rozwojowi. To dwa. Ludzie chcą czuć sprawiedliwą, ale litościwą rękę tegoż ojca, który zadba o bezpieczeństwo i powstrzyma krzywdę. To trzy. Dlatego są tacy, którzy otwarcie popierają JKM lub też robią to skrycie, czy też mimochodem w towarzystwie, tak aby w razie czego szybko zamilknąć. Wszystko zależy od tego, jak twardo stąpają po ziemi i jak wielkimi są marzycielami.
A co z dyktaturą? Ponieważ te dwa systemy mają ze sobą wiele wspólnego, również ich zwolennicy w pewnych sprawach się nie różnią, choć w innych są zaprzysięgłymi wrogami. Skąd wołanie o dyktatora w Polsce? Znowu potrzeba silnego wodza, który pchnie okręt w jednym, niezmiennym kierunku, wytyczy cele godne wielkiego narodu itd. Ponadto niektórzy domagają się zaprowadzenia porządku w kraju. I tu dochodzimy do rozłamu. Są tacy, co woleliby widzieć wyidealizowanego dyktatora, nie tyrana, który w swej mądrości ograniczy korupcję, rozpasanie administracji, zmniejszy wydatki publiczne i zacznie wydawać pieniądze na słuszne cele. Wzmocni obronność, lecz nie stworzy państwa militarnego i ułoży stosunki z sąsiadami z pozycji co najmniej równego wśród równych, jeśli nie jako primus inter pares. Niektórzy wyobrażają sobie, że po tym władca się wycofa, albo spłodzi następcę. Chyba po tej stronie jest więcej inteligentów, ale nie śpieszyłbym się z tym wnioskiem. Drugi odłam to ślepowiercy, wściekli na wszystko i wszystkich. Są to neofaszyści, neonaziści i często także narodowcy. Oni potrzebują władcy, który zarządzi gruntowne sprzątanie nie tylko w kraju, ale w prywatnych domach i umysłach obywateli. Ktoś przecież musi zrobić porządek z tymi wszystkim pedałami, lesbami, satanistami, niekatolikami, a najlepiej w drugiej kolejności z kalekami, obłąkanymi, otyłymi, brzydkimi, bezdomnymi i ogólnie ułomnymi. Oni pragną tyrana i w pierwszej kolejności pozwolą mu siłą rozpędzić obecny establishment. A! Zapomniałem, że trzeba także przetrzepać skórę Ukraińcom, Ruskim, Jarmułkowym (to nic, że papież też nosi coś bardzo przypominającego myckę, jemu wolno), Cyganom i każdemu, którego krew jest zbrukana. Muszę pisać więcej? Muszę, bo czas na dalsze wnioski. W tej drugiej grupie również są inteligenci, a przynajmniej ludzie bystrzy. Trudno bowiem odmówić intelektu Krzysztofowi Bosakowi, który notabene właśnie siedzi na placu Zbawiciela w stolicy i okupuje spaloną tęczę. Właściwie to wolny kraj, więc niech sobie siedzi gdzie chce, ale ja bym na pogorzelisku soboty nie spędzał. Do dziś fascynuje mnie jak umysły światłe, jasno myślące lub wręcz wolnomyślicielskie skłaniają się ku tyranom lub monarchom, ale jest to fakt niezaprzeczalny. Jeden i drugi system potrzebuje inteligentów tak jak i nieuków - soli tej ziemi - przynajmniej na starcie.
Monarchiści zapominają o tym, że królestwo jest tak mocne, jak silni są jego poddani. Zwolennicy dyktatu zapominają, że dyktator czy tyran zawsze rozdeptuje swój lud, z tym że pierwszy robi to subtelniej, drugi wgniata w ziemię po korzenie murawy.
15:40 News z ostatniej chwili: protestantów z Bosakiem na czele usunięto z placu Zbawiciela.
